تحلیل نزدیکی استراتژیک دهلینو و تلآویو؛ از واردات تسلیحات و جاسوسافزار پگاسوس تا تخریب خانههای مسلمانان، محاصله کشمیر و تبدیل اقلیتها به «تهدید امنیتی» در چارچوب ایدئولوژی هندوتوا و صهیونیسم
در سالهای اخیر، دولت نارندرا مودی با الهامگیری آشکار از رویکرد امنیتی اسرائیل در سرزمینهای اشغالی، سیاستهای داخلی هند را نیز بهسمت سرکوب نظاممند مسلمانان، تخریب خانهها و نظارت بیسابقه پیش برده است. این روند از سال ۲۰۱۴ و با قدرتگیری حزب بهاراتیا جاناتا (بیجیپی) آغاز شد؛ حزبی که ریشه در ایدئولوژی هندوتوا دارد و هند را «سرزمین مقدس هندوها» میداند، همانگونه که اسرائیل خود را سرزمین یهودیان میپندارد.
در اوت ۲۰۱۹، دولت مودی با لغو وضعیت خودمختار جامو و کشمیر و اعمال محاصره ارتباطی و نظامی，عملاً این منطقه را به پُرنظامیترین نقطه جهان تبدیل کرد. سندراپ چاکراوارتی، کنسول هند در نیویورک، در سال ۲۰۱۹ در سخنانی جنجالی گفت: «اگر مردم اسرائیل توانستند در سرزمینهای اشغالی شهرکسازی کنند، ما هم میتوانیم در کشمیر همین کار را بکنیم.» این سخن، چراغ سبز نخستوزیر مودی برای اجرای سیاستهایی شبیه تخریب خانههای فلسطینیان و جایگزینی جمعیتی بود.
در ایالتهای تحت حکومت بیجیپی، ماشینهای بولدوزر به نماد مجازات جمعی مسلمانان بدل شدهاند. یوگی آدیتیانات، وزیراعظم ایالت بزرگ اوتارپرادش، لقب «بابای بولدوزر» گرفته است. در این روند، خانهها، مغازهها و حتی مساجد پس از درگیریهای مذهبی یا اعتراضات علیه دولت، بدون احکام قضایی و تنها با اتهام «فعالیت ضدملی» تخریب میشوند. دیوان عالی هند در نوامبر ۲۰۲۴ چنین اقداماتی را غیرقانونی اعلام کرد، اما تخریبها ادامه دارد.
هند بزرگترین خریدار تسلیحات اسرائیل است و از سامانههای گنبد آهنین گرفته تا پهپادهای پیشرفته را خریداری کرده است. اما مهمتر از تسلیحات، واردات فناوری نظارت است؛ از جمله جاسوسافزار پگاسوس که توسط شرکت صهیونیستی NSO ساخته شده و گوشی فعالان، روزنامهنگاران و سیاستمداران مخالف را به دستگاه شنود شخصی تبدیل میکند. سیدارت واراداراجان، بنیانگذار وبسایت تحقیقی The Wire، یکی از قربانیان این نرمافزار بوده و میگوید: «دولت مودی با اشتیاال روشهایی را که اسرائیل علیه مردم اشغالی به کار میبرد، علیه شهروندان خود بهکار گرفته است.»
کارشناسان بر این باورند که پیوند هند و اسرائیل فراتر از منافع اقتصادی و نظامی است؛ این دو کشور پروژههای تمدنی را دنبال میکنند که در آن مسلمانان بهعنوان تهدید جمعیتی دیده میشوند. آزاد عیسی، نویسنده کتاب «سرزمینهای خصمانه»، میگوید: «هر دو دولت جمعیتهایی را که در درون مرزهای خود زندگی میکنند، مانند دشمن خارجی رفتار میکنند.»
«هند کشمیر را مانند کرانه باختری در حالت فوقالعاده دائمی نگه میدارد؛ جایی که حضور نظامی، نظارت گسترده و قدرتهای ویژه، شکل زندگی مردم را تعیین میکند.»
«متأسفانه روشهایی که اسرائیل علیه مردم تحت اشغال بهکار میبرد، اکنون توسط دولت مودی علیه شهروندان خودش نیز استفاده میشود.»
با نزدیکی روزافزون دهلینو و تلآویو، حقوق بشر در هند نیز مانند فلسطین به قربانی ایدئولوژی برتریطلبانه تبدیل شده است. اگرچه کشمیر و فلسطین پیشینه تاریخی متفاوتی دارند، اما ابزار سرکوب، زبان رسانهای و چشمانداز سیاسی که هر دو دولت به کار میگیرند، بهوضوح یکدیگر را منعکس میکنند. در این میان، مسلمانان هندی نیز مانند فلسطینیها به موجودیتهایی مشکوک در سرزمین خود تبدیل شدهاند و فضای عمومی بهسمت نظامیگری دائمی پیش میرود.
الجزیره
