جستجوی تیمور شرقی برای عدالت، ۵۰ سال پس از حمله اندونزی
اعلام استقلال تیمور شرقی از پرتغال در نوامبر ۱۹۷۵ به سرعت با تهاجم اندونزی و دههها اشغال خونین همراه شد. این گزارش به بررسی خاطرات بازماندگان، مقاومت مسلحانه و تلاشهای ناتمام برای احقاق عدالت میپردازد.

تیمور شرقی و جستجوی عدالت پس از ۵۰ سال
اعلام استقلال تیمور شرقی از پرتغال در نوامبر ۱۹۷۵ تنها ۹ روز دوام آورد قبل از اینکه نیروهای اندونزی با پشتیبانی ایالات متحده به این کشور حمله کنند. این تهاجم منجر به ۲۴ سال اشغال خونین شد که با جنایات گسترده علیه بشریت همراه بود.
روایت بازماندگان
- برتا دوس سانتوس که در ۹ سالگی توسط سربازان اندونزیایی مورد تجاوز خشونتآمیز قرار گرفت، خاطرات خود را روایت میکند.
- مادرش هلنا به بردگی جنسی مجبور شد.
- کریستینا سیتی که فرزند یک سرباز اندونزیایی است، از طرد شدن توسط جامعه محلی میگوید.
مقاومت مسلحانه
- ژنرال آمریکو خیمنس معروف به «پوست فلزی» به مدت ۲۴ سال در جنگلها علیه اشغالگران مبارزه کرد.
- مقاومت فالینتیل بدون حمایت خارجی و تنها با اتکا به حمایت روستاییان ادامه یافت.
«هر تیر، هر گلوله، یک کشته بود. در عرض سه دقیقه آتشبس میکردیم و تجهیزات را جمع میکردیم و ناپدید میشدیم» – ژنرال خیمنس
پیامدهای اشغال
پس از برگزاری همهپرسی تحت نظارت سازمان ملل در ۱۹۹۹ که با خشونت و ارعاب همراه بود، تیمور شرقی در نهایت در ۲۰۰۲ به استقلال کامل دست یافت. با این حال، عدالت برای قربانیان هرگز محقق نشد و تنها یک نفر از عوامل جنایات محاکمه شده است.
دولت فعلی تیمور شرقی اولویت را بر آشتی با اندونزی میدهد، اما برای بسیاری از بازماندگان، خواست عدالت همچنان پابرجاست.




