وقتی بمباران غزه متوقف میشود، درد واقعی آغاز میگردد
آتشبس سکوتی به همراه آورد که عمیقترین زخمهای غزه را آشکار کرد؛ اندوه، از دست دادن و فرسودگی که جنگ تنها آنها را دفن کرده بود. این مقاله به تحلیل رنجهای پس از جنگ در غزه میپردازد.
درد سکوت پس از جنگ در غزه
با اعلام آتشبس توسط دونالد ترامپ و همکاری کشورهایی مانند مصر، ترکیه و قطر، بمبارانهای غزه پس از ۷۳۳ روز متوقف شد. اما این سکوت، پایان رنج نبود، بلکه آغاز مرحلهای جدید و موذیانهتر از درد بود. هنگامی که انفجارها پایان یافت، اندوهی که مردم برای زنده ماندن در طول جنگ سرکوب کرده بودند، با نیرویی ویرانگر به سطح آمد. سکوت پس از جنگ از هر انفجاری سنگینتر بود، زیرا حقیقت از دست دادن عزیزان و نابودی کامل زندگی عادی را غیرقابل اجتناب میساخت.
- زخمهای روانی عمیق: مردم با خاموشی سلاحها، با اندوه، خاطرات تلخ و رنج روانی بیامانی روبرو شدند که جنگ آغاز کرده بود.
- ویرانی فیزیکی و اجتماعی: خیابانها و خانهها به تلی از خاکستر تبدیل شده بود. جامعه با نابودی مدارس، بیمارستانها و سیستمهای آبرسانی از هم گسسته شد.
- انتخاب غیرممکن: ماندن در مکانی بدون امکانات اولیه یا ترک وطن و خطر بازنگشتن.
"آتشبس رنج را پایان نمیدهد؛ تنها دروازهای به سوی شکنجهای دیگر میگشاید." "این آشفتگی نبود؛ این تلاشی عمدی برای تبدیل غزه به بیابانی برهوت بود."
چالش واقعی اکنون آغاز شده است: بازسازی نه تنها ساختمانها، که زندگی، کرامت و امید برای آیندهای است که باید از میان ویرانهها سربرآورد. این امر به تعهد واقعی جهانی نیاز دارد، نه تنها کمکهای نمادین.
