آیا سوریه میتواند متحد شود؟
بیثباتی فزاینده، بیاعتمادی اقلیتها و مداخله خارجی، کنترل دمشق بر دولتی شکسته را آزمایش میکند. چالشهای فراروی وحدت سوریه در مناطق آلویتی، دروزی و کردی مورد بررسی قرار میگیرد.
چالشهای وحدت سوریه
سوریه با چالشهای متعددی برای حفظ وحدت خود مواجه است. بیثباتی عمیق، بیاعتمادی اقلیتها و مداخلات خارجی کنترل دولت مرکزی را تضعیف کردهاند. در مناطق مختلف، گروههای قومی و مذهبی با درجات مختلفی از خودمختاری عمل میکنند و توافقهای گذشته برای ادغام نیروها به طور کامل اجرا نشدهاست.
- منطقه آلویتی: افشای نقشههای شورش توسط باقیماندگان رژیم اسد، اما انگیزه اصلی اکثریت جامعه آلویت فقر اقتصادی و ناامنی است، نه آرزوی جدایی.
- منطقه دروزینشین سویدا: این منطقه تحت رهبری هیکمت الحجری به طور بالفعل خودمختار عمل میکند و با حمایت اسرائیل "گارد ملی" تشکیل داده و خواهان استقلال است.
- منطقه کردینشین: نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) با پشتیبانی ایالات متحده، از ادغام کامل در ارتش ملی سر باز زده و بر خودمختاری اداری و کنترل بر منابع طبیعی پای میفشارند.
"کمبود اهرم credible برای دمشق به معنای خطر لغزش به بنبست طولانیمدتی است که ممکن است به تقسیم بالفعل منجر شود."
"اقدامات مصالحهجویانه به همراه سیاستهای اقتصادی مناسب برای مقابله با فقر شدید و بیکاری فلجکننده ضروری است."
در نهایت، اگرچه پیشبینیهای جنگ داخلی محقق نشده، اما خطر تثبیت تقسیمبندیهای قومی و مذهبی وجود دارد. حل این بحران مستلزم یک فرآیند سیاسی فراگیر، تشکیل دولت وحدت ملی، دیالوگ ملی برای تدوین قانون اساسی جدید و اجرای عدالت انتقالی و مصالحه ملی است. پشتیبانی خارجی نیز دوگانه است؛ در حالی که برخی قدرتها مانند ایالات متحده و ترکیه بر اجرای توافقها فشار میآورند، اسرائیل به دنبال تضعیف سوریه از طریق ترویج تفرقه است. موفقیت نهایی به توانایی دولت در ترکیب اقدامات سیاسی با بهبود شرایط اقتصادی بستگی دارد.
