وضعیت ناامیدکننده ۲۲۰۰۰ بیمار غزه در انتظار اعزام پزشکی
بیماری که از بیماری کلیوی رنج میبرد، وضعیت رو به وخامت خود و هزاران فلسطینی دیگر را توصیف میکند که به دلیل ویرانی سیستم بهداشت و بستهبودن مرزها، در غزه در حال مرگ هستند.
تقلا برای بقا: بیماران غزه در انتظار اعزام پزشکی
این مقاله شرح حال دردناک نویسنده، سعیده حمدونه، یکی از ۲۲۰۰۰ بیمار فلسطینی است که در غزه به دلیل وخامت وضعیت سلامتی و نبود امکانات پزشکی، در انتظار اعزام فوری برای درمان به خارج از منطقه هستند. نویسنده که مبتلا به بیماری کلیوی است، در حال حاضر در بیمارستان «الشفاء» تحت مراقبتهای بسیار ابتدایی قرار دارد، زیرا کمبود شدید دارو و تجهیزات، پزشکان را وادار به اتخاذ تصمیماتی بر اساس «آنچه در دسترس است» به جای «آنچه از نظر پزشکی ضروری است» نموده است. این شرایط وخیم پس از تخریب سیستم بهداشت منطقهای در پی حملات و محاصرهها تشدید شده است. نویسنده اشاره میکند که پیش از جنگ، در صورت نیاز میتوانست برای درمان به کرانه باختری مراجعه کند، اما اکنون این امکان از بین رفته است و بدن او به یک «میدان نبرد» دیگر تبدیل شده است.
فروپاشی سیستم بهداشت و کمبود تجهیزات
تخریب بیمارستانها، از جمله بخش نفرولوژی در الشفاء، و بسته شدن گذرگاه رفح در ماه مه ۲۰۲۴، وضعیت را بحرانی کرده است. داروهای حیاتی مورد نیاز نویسنده مانند متيلدوپا و آملوديپين نایاب شدهاند. علاوه بر این، قطع شدن تأمین آب تصفیهشده و اجبار به نوشیدن آب آلوده، وضعیت کلیوی او را بدتر کرده است. این وضعیت باعث تورم شدید، خستگی مفرط و از دست دادن ۲۴ کیلوگرم وزن شده است. نویسنده تأکید میکند که بیماری منتظر پایان درگیریها نمیماند و بقای انسان با آب آلوده و یک تکه نان ممکن نیست.
- کمبود داروهای ضروری: بسیاری از داروهای حیاتی برای بیماریهای مزمن، از جمله داروهای مورد نیاز نویسنده، یافت نمیشوند.
- تخریب زیرساختها: بمبارانها و اشغال گذرگاهها باعث از کار افتادن بیمارستانها و تأسیسات تصفیه آب شده است.
- انتظار طولانی: بیماران مزمن، مانند نویسنده، بین سیستم درمانی ویرانشده و مرز بسته گرفتار شدهاند و روند اعزام به شدت محدود است.
«بدن من – مانند بسیاری از فلسطینیان مبتلا به بیماریهای مزمن دیگر – به یک میدان نبرد دیگر تبدیل شد.»
معضل اعزام و امید ناچیز
نویسنده با باز شدن موقتی گذرگاه رفح، اندکی امید یافت، اما این امید با درک این نکته که تنها افراد دارای «ارتباطات» و نفوذ قادر به خروج هستند، به ناامیدی عمیق تبدیل شد. تنها پنج بیمار برای خروج در روز اول اجازه یافتند. این وضعیت، «بیرحمی مضاعفی» است که بیماران غزه با آن روبرو هستند: محرومیت از درمان در غزه و سپس وابسته بودن خروج به روابط شخصی به جای «ضرورت پزشکی».
«من هیچ ارتباطی با سازمانهای بینالمللی یا مقامات محلی ندارم. من صرفاً بیماری هستم که بدنم به تدریج در حال از کار افتادن است.»
در این فضای پر از تباهی و بلاتکلیفی، نویسنده تنها به امید شنیده شدن فریاد کمکش از سوی جهان، به پسرش زکریا، که ثمره یک مسیر پزشکی دشوار بوده، ادامه میدهد.
