نیاز کییر استارمر به نشان دادن قدرت در سیاست داخلی
این مقاله به تحلیل نیاز رهبر حزب کارگر بریتانیا، کییر استارمر، به تمرکز بر چالشهای داخلی میپردازد و با اشاره به درسهای تاریخی از دوران جیمز کالاهان، هشدار میدهد که غفلت از مسائل داخلی میتواند عواقب جدی داشته باشد.
درسهای تاریخی برای کییر استارمر
این مقاله با اشاره به حادثه تاریخی "بحران. چه بحرانی؟" در سال ۱۹۷۹ که منجر به سقوط دولت جیمز کالاهان شد، هشدار مهمی به کییر استارمر، رهبر حزب کارگر میدهد. نویسنده تأکید میکند که اگرچه دیپلماسی بینالمللی و حضور در مجامع جهانی مانند مجمع جهانی اقتصاد مهم است، اما سیاست داخلی اولویت اصلی باید باشد. تجربه کالاهان نشان میدهد که غفلت از مشکلات داخلی مانند اعتصابات و نارضایتیهای مردمی میتواند به سرعت به سقوط دولت منجر شود.
- تأکید بر اولویتهای داخلی: استارمر باید به جای تمرکز صرف بر روابط خارجی، بر حل چالشهای داخلی مانند اقتصاد و رفاه اجتماعی متمرکز شود.
- درس تاریخی از کالاهان: بازگشت کالاهان از اجلاس کارائیب و مواجهه با "زمستان نارضایتی" نمونهای روشن از عواقب غفلت از مسائل داخلی است.
- اهمیت ارتباط با مردم: سیاستمداران باید بدانند که تمام سیاستها در نهایت محلی هستند و رضایت مردم پایه اصلی قدرت است.
- خطر نمایشهای بینالمللی:儘管 حضور در کنار شخصیتهای بینالمللی مانند رهبران فرانسه و آلمان جذاب است، اما نمیتواند جایگزین مدیریت کارآمد داخلی شود.
- لزوم نمایش ستون فقرات: استارمر باید در مواجهه با چالشهای داخلی قاطعیت نشان دهد و همانند ترامن در سیاست خارجی، در عرصه داخلی نیز محکم باشد.
"هرچند مصاحبت با مقامات خارجی برای دوربینها خوب است، اما دنیادیدگان همیشه به خاطر دارند که بیشتر، اگر نگوییم همه، سیاست محلی است."
"سه کلمه کوتاه، 'بحران. چه بحرانی؟' هنوز هم پس از پنج دهه لرزه بر اندام وزرای کارگر میاندازد."
نویسنده نتیجه میگیرد که استارمر باید توازن مناسبی بین تعهدات بینالمللی و مسئولیتهای داخلی خود برقرار کند و به یاد داشته باشد که موفقیت در عرصه جهانی بدون پایگاه محلی مستحکم امکانپذیر نیست.
