فیلم روتوسکوپ شده نشان میدهد که چگونه خیال تنها راه رهایی در حبس انفرادی است
فیلم کوتاه “Inside, The Valley Sings” به کارگردانی ناتان فاگان و با انیمیشن ناتاشا ستنر، تجربههای دردناک سه زندانی را که در مجموع ۳۶ سال در حبس انفرادی به سر بردهاند، بازگو میکند. این اثر با تکنیک روتوسکوپی نشان میدهد که چگونه قوه تخیل تنها پناهگاه زندانیان در شرایط غیرانسانی سلولهای انفرادی است.
فیلم “Inside, The Valley Sings” و به تصویر کشیدن واقعیت حبس انفرادی
فیلم کوتاه “Inside, The Valley Sings” به کارگردانی ناتان فاگان و با انیمیشن ناتاشا ستنر، یک اثر روتوسکوپ شده قدرتمند است که تجربیات سه فرد را که در مجموع ۳۶ سال در حبس انفرادی در زندانهای ایالات متحده گذراندهاند، روایت میکند. این فیلم به شیوهای هنرمندانه نشان میدهد که چگونه قوه تخیل و خیالپردازی تنها راه فرار و تسکین برای زندانیان در این شرایط غیرانسانی بوده است.
- فیلم تجربیات کiana Calloway، سانی جیکوبز و فرانک د پالما را نقل میکند.
- از تکنیک بصری خاصی استفاده شده که در آن افراد به صورت تکرنگ و بخشی از معماری زندان نشان داده میشوند و تنها رویاها و خیالهایشان رنگی هستند.
- شرایط فلج کننده روانی و مکانیسمهای مقابلهای مانند مدیتیشن و تئاتر خیالی برجسته شدهاند.
- کارگردان تأکید میکند که هدفش این است که به مخاطب بفهماند حبس انفرادی یک شکل شکنجه است.
- طبق گزارشها، روزانه حدود ۱۲۲,۰۰۰ کودک و بزرگسال در ایالات متحده در حبس انفرادی به سر میبرند.
کiana Calloway میگوید: "حتی امروز، با عرق سرد از خواب بیدار میشوم، در حالی که کابوس فریادها و نالهها از سلولهای کناریم را میبینم." ناتان فاگان در بیانیهای مینویسد: "امیدوارم مخاطبان درک کنند که بازماندگان سالهاست به ما میگویند: حبس انفرادی یک شکل شکنجه است، محض و خالص."
این فیلم نه تنها یک اثر هنری قدرتمند، بلکه یک بیانیه اجتماعی قوی علیه استفاده از حبس انفرادی است که توسط سازمان ملل متحد نیز به عنوان شکنجه شناخته شده است.
