نمایشگاهی از زندگی هنرجویان مدرسه سیرک هاوانا

مدرسه‌ای که انقلاب ساخت

در یکی از محله‌های مرکزی هاوانا، مدرسه ملی سیرک پس از انقلاب کوبا بنیان شد تا هنر اجرای سیرک از حالت خانوادگی و سیار به صورت آکادمیک درآید. کنستانزه هان، عکاس آلمانی، طی یک هفته اقامت در این مرکز، مجموعه‌ای به نام «سیرک یک انقلاب» را خلق کرد که هم حال‌وهوای تمرین‌های سخت را نشان می‌دهد و هم امید و خلاقیت جوانانی را که در شرایط اقتصادی دشوار، هنرشان را ادامه می‌دهند.

ترکیب رقص رومبا و آکروباتیک

سبک تدریس این مدرسه از دهه ۱۹۷۰ با حمایت شوروی شکل گرفت و عناصر رقص رومبا، افسانه‌های کوبایی و ریشه‌های آفروکوبایی را با تکنیک‌های کلاسیک سیرک ترکیب کرد. نتیجه‌اش اجرایی است که در آن بالا رفتن از طناب در کنار ضرب‌های کنگا اتفاق می‌افتد و تماشاگر را هم به وجد می‌آورد.

• تجهیزات قدیمی و دستی باعث شده تا هنرجویان تکیه اصلی‌شان بر هماهنگی گروهی و تمرین مداوم باشد.
• بیشتر وسایل از دوران اتحاد جماهیر شوروی به ارث رسیده‌اند و تعمیرشان با دست خود هنرمندان انجام می‌شود.
• در هر کلاس حدود ۳۰ نفر زیر نظر استادان بازنشسته یا فارغ‌التحصیلان قبلی تمرین می‌کنند.
• سالانه تنها ده تا پانزده نفر موفق به اخذ مدرک حرفه‌ای می‌شوند و وارد کمپانی‌های دولتی یا گروه‌های خصوصی می‌شوند.
• بسیاری از هنرجویان در کنار تمرین، در رستوران‌ها یا هتل‌ها کار می‌کنند تا هزینه تحصیل بدهند.

“چون امکانات نو و مدرن نداریم، مجبوریم بیشتر به بدن و ذهن خود تکیه کنیم؛ این باعث می‌شود همدلی میان‌مان بیشتر شود.”

“وقتی روی میزهای لرزان تعادل می‌گیریم، یاد می‌گیریم که زندگی هم مثل همین صحنه است؛ اگر تمرکزت را از دست بدهی، همه چیز فرو می‌ریزد.”

جوانانی که می‌مانند

کوبا در دو سال اخیر نزدیک به ۲۰٪ جمعیت جوان خود را از دست داده و میانگین سنی رو به افزایش است. با این حال، هنرجویان مدرسه سیرک تصمیم گرفته‌اند بمانند و هنرشان را توسعه دهند. عکس‌های هان نشان می‌دهد که چگونه لبخند و انرژی در چهره آن‌ها حتی پس از ساعت‌ها تمرین سخت از بین نمی‌رود.

در یکی از تصاویر، دختری نوجوان در حال چرخش با طناب است و نور پنجره روی صورتش نقش بسته؛ نوری که شاید نماد امید به آینده‌ای باشد که هنوز در آن سیرک زنده است و مردم برای لحظه‌ای از غم روزمره فارغ می‌شوند.