نقد فیلم «موفق باشی، خوش بگذره، نمیر» علیه هوش مصنوعی
بررسی فیلمی که سام راکول در آن نقش فردی از آینده را بازی میکند و تلاش دارد از تولد یک هوش مصنوعی مخرب که کل بشریت را تهدید میکند، جلوگیری کند.
نقد فیلم «موفق باشی، خوش بگذره، نمیر»
فیلم سینمایی “Good Luck, Have Fun, Don't Die” ساخته گور وربینسکی، روایتی پرانرژی و طنزآمیز است که به شکلی صریح علیه نفوذ هوش مصنوعی و پیامدهای آن در جامعه مدرن موضع میگیرد. داستان حول محور شخصیت سام راکول میچرخد که از آیندهای آخرالزمانی به زمان حال بازگشته است. او با ورود به یک رستوران و با تهدید انفجار، گروهی از افراد عادی را مجبور میکند تا در مأموریت حیاتیاش برای جلوگیری از تولد یک هوش مصنوعی ویرانگر شرکت کنند. این تم یادآور فیلمهای کلاسیکی چون “Groundhog Day” و “12 Monkeys” است، اما با یک پیچش مدرن؛ تهدید اصلی دیگر ویروس نیست، بلکه فناوری است.
فیلم بیشتر شبیه یک فریاد خاموش در جامعهای است که تحت سلطه فناوری و سرمایهداری افسارگسیخته قرار گرفته است. با وجود سن کارگردان و نویسنده، فیلم حس و حالی از “پیرمردی که به ابر نگاه میکند” دارد، اما در خدمت لحن طنزی فیلم قرار میگیرد. فیلم به تصویر کشیدن دغدغههایی مانند اعتیاد نوجوانان به گوشیهای هوشمند و فیدهای بیپایان شبیه تیکتاک توسط دانشآموزان دبیرستانی میپردازد. همچنین، موقعیتهای وحشتناکی که مادران مجبور به رویارویی با آن هستند (اشاره به معضلات آمریکایی) و افرادی که به طور فیزیکی نسبت به Wi-Fi و دستگاههای هوشمند آلرژی دارند، همگی نمادی از دشواری زندگی در دنیای مدرن محسوب میشوند.
اپیزودهای کوتاه و طنز تلخ
هر یک از این سناریوها شبیه قسمتهای کوتاه سریالهایی چون “Black Mirror” هستند که در آن همه مشکلات به نفوذ فناوری کنترلنشده و سرمایهداری بازمیگردد. سکانسهای آینده آخرالزمانی نیز بسیار واضح هستند؛ شهرهای ویران، انسانهایی که در هدستهای واقعیت مجازی گیر افتادهاند و رباتهایی که انسانهای ضد-AI را شکار میکنند، همگی نمایش داده میشوند.
- شخصیتپردازی: راکول در کنار گروهی شامل معلمهای دبیرستانی (مایکل پنا و زازی بیتس)، مادری پریشان (جونو تمپل) و زنی در لباس شاهزاده (هالی لو ریچاردسون) قرار میگیرد.
- سبک بصری: وربینسکی، حتی با وجود فیلمنامههای ناقص، همیشه از نظر بصری چشمگیر است و سکانس پایانی فیلم یادآور هرج و مرجهای هایپر-تک در انیمه “Akira” است.
- انتقاد صریح: فیلم به طور مستقیم از این ایده انتقاد میکند که محصولات مبتنی بر هوش مصنوعی به زور به خورد مخاطب داده میشوند و مفهوم “هوش مصنوعی واقعی” را پوچ میداند.
«به نظر میرسد که هر کسی که امروز به اطراف نگاه میکند، آرزو میکند که بتواند به خود گذشتهاش در مورد صنعت فناوری و طبقه حاکم جدیدی که به پرورش آن کمک کرد، هشدار دهد.»
«با وجود تمام جنونهایش، فیلم به اوج دیوانهوار “برزیل” یا “۱۲ میمون” نمیرسد.»
در نهایت، اگرچه “Good Luck, Have Fun, Don't Die” یادآور علمی-تخیلیهای کلاسیک است، اما برای کسانی که از تلقی اجباری محصولات هوش مصنوعی خسته شدهاند، راهی سرگرمکننده برای تخلیه خشمشان ارائه میدهد، اگرچه عمق فلسفی بالایی ندارد.
