آنتونیو سگورو رئیس‌جمهور پرتغال شد؛ شکست نامزد راست افراطی

پیروزی سوسیالیست‌ها در انتخابات ریاست جمهوری پرتغال

آنتونیو خوزه سگورو، نامزد حزب سوسیالیست (چپ میانه)، در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری پرتغال موفق شد آندره ونتورا، رهبر حزب راست افراطی «چگا» را با اختلاف قابل توجهی شکست دهد و به عنوان رئیس جمهور جدید این کشور انتخاب شود. شمارش آرا در ۹۵ درصد حوزه‌های انتخابیه نشان داد که سگورو ۶۳ ساله ۶۶ درصد آرا را به دست آورده است، در حالی که ونتورای ۴۳ ساله تنها ۳۴ درصد آرا را کسب کرد. سگورو قرار است اوایل ماه مارس (اسفند) جایگزین مارسلو ربلو د سوزا، رئیس جمهور محافظه‌کار فعلی، شود که دو دوره کامل خدمت کرده است. انتخابات این دوره با چالش‌هایی همراه بود؛ از جمله طوفان‌های مرگباری که در پرتغال رخ داد و منجر به اختلال و تعویق یک هفته‌ای برگزاری رأی‌گیری در حدود ۲۰ حوزه انتخابیه شد. سگورو با تمرکز بر شعار «چهره متحدکننده»، توانست حمایت طیف‌های مختلف سیاسی، از چپ افراطی تا حتی راست میانه را جلب کند، هرچند نخست وزیر فعلی، لوئیس مونته‌نگرو، از او حمایت نکرد. در مقابل، ونتورا بر «قطع رابطه» با احزابی که ۵۰ سال بر پرتغال حکومت کرده‌اند، تمرکز داشت.

نقش رئیس جمهور و چالش‌های پیش رو

در ساختار سیاسی پرتغال، رئیس جمهور عمدتاً نقشی نمادین دارد، اما در شرایط بحرانی از قدرت داوری برخوردار است و می‌تواند پارلمان را منحل کرده و خواستار انتخابات زودهنگام شود. با وجود شکست، کسب این میزان آرا توسط ونتورا نشان‌دهنده تثبیت قدرت راست افراطی در فضای سیاسی پرتغال است. پرتغال در سال‌های اخیر شاهد بی‌ثباتی سیاسی بوده و سه انتخابات سراسری در عرض سه سال برگزار کرده که این وضعیت را به بدترین دوره در دهه‌های اخیر تبدیل کرده است. بنابراین، یکی از چالش‌های اصلی رئیس جمهور منتخب سگورو، برقراری ثبات سیاسی در کشور خواهد بود.

• سگورو ۶۶ درصد آرا نهایی را کسب کرد و جانشین مارسلو ربلو د سوزا می‌شود.
• آندره ونتورا نماینده راست افراطی با ۳۴ درصد آرا شکست خورد، اما جایگاه حزبش تقویت شد.
• مبارزات انتخاباتی به دلیل طوفان‌های شدید و آسیب به حوزه‌ها به مدت یک هفته به تعویق افتاد.
• رئیس جمهور پرتغال نقشی نمادین دارد اما قوای انحلال پارلمان را در مواقع بحرانی در اختیار دارد.
• بی‌ثباتی سیاسی و برگزاری سه انتخابات در سه سال اخیر از بزرگترین معضلات موجود خواهند بود.

«سگورو، سیاستمدار باتجربه‌ای که یک دهه گذشته از فعالیت عمومی و سیاسی فاصله داشته است خود را به عنوان یک چهره متحدکننده معرفی کرده بود.»

«ونتورا، رقیب او، به «قطع رابطه» با احزابی وعده داده بود که ۵۰ سال گذشته بر پرتغال حکومت کرده‌اند.»

در نهایت، انتخاب سگورو به عنوان رئیس جمهور پرتغال، تلاشی برای عبور از دوره بی‌ثباتی سیاسی و کاهش شکاف‌های عمیق حزبی در این کشور اروپایی تلقی می‌شود، هرچند قدرت گرفتن نامزد راست افراطی نشان‌دهنده نارضایتی بخشی از جامعه از وضعیت موجود است و مسیر پیش روی رئیس جمهور جدید را دشوار خواهد کرد.