سرکوب در ایران: کشته شدن حداقل ۲۰۰ کودک و اعمال فشار بر مدارس
سرکوب اخیر در ایران منجر به مرگ بیش از ۷۰۰۰ نفر، از جمله حداقل ۲۰۰ کودک شده است. محدودیتها بر اینترنت و دسترسی کارشناسان، مستندسازی تلفات را کند کرده است.
پیامدهای سرکوبهای اخیر در ایران
سرکوبهای اخیر در ایران تلفات جانی سنگینی به همراه داشته و طبق گزارشها، بیش از ۷۰۰۰ نفر جان خود را از دست دادهاند که حداقل ۲۰۰ نفر از این قربانیان، کودک بودهاند. مستندسازی این وقایع به دلیل اختلالات اینترنتی و اعمال محدودیت بر دسترسی کارشناسان، با دشواریهای جدی روبرو شده است. شیوا امیرآراد، نماینده شورای هماهنگی تشکلهای صنفی معلمان ایران، بر تأثیرات عمیق کنترل رژیم بر مدارس و فضای گفتگو در جامعه بر دانشآموزان و معلمان تأکید کرده است. این فشارهای سیستمی از سوی حکومت، تأثیرات روانی مخربی بر جامعه، به ویژه نسل جوان، وارد کرده است. در این میان، محیط آموزشی به یکی از جبهههای اعمال کنترل و نظارت شدید تبدیل شده است، جایی که معلمان و دانشآموزان به طور فزایندهای تحت نظارت و محدودیتهای شدید قرار دارند.
در صحبتهای خانم امیرآراد مشخص شد که چگونه سرکوبها نه تنها بر زندگی افراد، بلکه بر ساختارهای آموزشی نیز سایه افکنده است. این محدودیتها شامل سانسور محتوا، منع بحثهای سیاسی یا اجتماعی در کلاسها، و افزایش نظارت بر فعالیتهای معلمان میشود. این اقدامات، زمینهساز ایجاد یک رابطه مبتنی بر ترس میان دانشآموزان و سیستم آموزشی موجود است، که مانع از رشد فکری و بیان آزادانه عقاید میشود.
- تلفات انسانی بالا: بیش از ۷۰۰۰ کشته شامل حداقل ۲۰۰ کودک در جریان سرکوبهای اخیر.
- محدودیت دسترسی به اطلاعات: اینترنت ناپایدار و محدودیت دسترسی کارشناسان، کار مستندسازی تلفات و تخلفات را دشوار کرده است.
- فشار بر نهاد آموزش: مدارس و معلمان تحت فشار مداوم رژیم برای اعمال کنترل شدید بر دانشآموزان هستند.
- پیامدهای روانی: اعمال خشونت و کنترل شدید تأثیرات مخربی بر سلامت روان دانشآموزان و معلمان داشته است.
- نقش معلمان: نمایندگان صنفی معلمان نقش مهمی در آشکارسازی وضعیت داخلی و مقاومت مسالمتآمیز در برابر سرکوب ایفا میکنند.
“سرکوب رژیم کنترل خود را بر مدارس نیز گسترش داده و این بر دانشآموزان و معلمان تأثیر میگذارد.”
“مستندسازی تلفات با موانعی نظیر قطعی اینترنت و محدودیت دسترسی کارشناسان مواجه شده است.”
در شرایطی که فضای سیاسی و اجتماعی تحت فشار شدید قرار دارد، نهادهای آموزشی کشور به محلی برای بازتولید کنترل حکومتی تبدیل شدهاند. مقابله با این فشارها و حفظ فضایی برای گفتگوی سالم در محیطهای تحصیلی، چالشی بزرگ برای جامعه مدنی و فعالان حقوق بشر باقی مانده است. این وضعیت نشاندهنده تلاش سیستماتیک برای سرکوب هرگونه صدای مخالف از سطوح جامعه، حتی در میان کودکان و نوجوانان است.
