آیا دیابت عصبی واقعیت دارد؟ تفاوت با دیابت نوع ۱ و ۲ و روش درمان
بر اساس گفته فوقتخصص غدد کودکان، اصطلاح رسمی «دیابت عصبی» در پزشکی وجود ندارد و افزایش قند خون ناشی از استرس به خودی خود نشانه دیابت نیست. افراد با پانکراس سالم پس از پایان استرس، قند خونشان طبیعی میشود.
دیابت عصبی: واقعیت یا افسانه؟
بر اساس توضیحات دکتر مینا مویدنیا، فوقتخصص غدد و متابولیسم کودکان، در پزشکی اصطلاح رسمی به نام “دیابت عصبی” وجود ندارد. این عبارت بیشتر توسط مردم برای توصیف افزایش موقت قند خون در اثر استرس شدید استفاده میشود.وی تأکید میکند که استرس به تنهایی باعث دیابت نمیشود، اما در افرادی که زمینه دیابت نوع ۲ را دارند، میتواند بیماری را آشکار کند یا سرعت بروز آن را افزایش دهد.
- علائم: افزایش موقت قند خون، تپش قلب، تعریق، خشکی دهان و ضعف که ناشی از ترشح هورمونهای استرس مانند کورتیزول و آدرنالین است.
- تفاوت با دیابت نوع ۱ و ۲: دیابت نوع ۱ و ۲ بیماریهای پایدار هستند، در حالی که افزایش قند خون ناشی از استرس موقتی و گذراست.
- کنترل قند خون: برای افراد غیردیابتی، قند خون معمولاً طی ۳۰ تا ۹۰ دقیقه پس از آرامش به حالت طبیعی بازمیگردد. مدیریت استرس با روشهایی مانند تنفس عمیق، مصرف آب و پیادهروی کوتاه مؤثر است.
- تغذیه مناسب: کاهش مصرف شیرینیها، افزایش فیبر و سبزیجات و پرهیز از پرخوری عصبی به کنترل نوسانات قند خون کمک میکند.
“افزایش قند خون ناشی از استرس بیماری محسوب نمیشود و افراد با پانکراس سالم نیاز به نگرانی ندارند.”
در نتیجه، اگرچه استرس میتواند باعث افزایش موقت قند خون شود، اما این حالت به معنای ابتلا به دیابت نیست و با مدیریت استرس و سبک زندگی سالم قابل کنترل است.
