نماز؛ جلوهای از عبودیت در همه ادیان آسمانی
نماز به عنوان قدیمیترین زبان گفتوگوی انسان با خدا، در همه ادیان ابراهیمی از ابراهیم(ع) تا پیامبر اسلام(ص) حضور داشته است. این نوشتار به بررسی نماز در یهودیت، مسیحیت و اسلام میپردازد.
نماز در ادیان ابراهیمی
نماز قدیمیترین زبان ارتباطی بین انسان و خداست که در همه ادیان ابراهیمی از جمله یهودیت، مسیحیت و اسلام حضور داشته است. اگرچه شکل و آداب نماز در این ادیان متفاوت است، اما حقیقت واحد آن یعنی بندگی و نیایش در برابر خدای یگانه، در همه آنها مشترک میباشد.
نماز در آیین یهود
- نماز در یهودیت وسیله ارتباطی محکم بین انسان و خدا محسوب میشود
- در تلمود آمده که ایمان به عالیترین وجه هنگام دعا و نماز جلوهگر میشود
- نماز به دو صورت فرادا و جماعت برگزار میشود اما بر اهمیت عبادتهای عمومی تأکید شده است
- اوقات نماز شامل تفیلای شحریت (صبح)، تفیلای مینحا (ظهر) و تفیلای شامگاه میباشد
نماز در مسیحیت
- در مسیحیت، نماز به معنای نیایش و سخن گفتن با خدا وجود دارد
- مسیحیان برای اقامه نماز شروط خاصی قائل نیستند اما صبحگاه و شامگاه به نیایش میپردازند
- نماز در مسیحیت به عنوان سلاحی علیه شیطان شناخته میشود
نماز در اسلام
- قرآن کریم به مسلمانان دستور میدهد: “حافِظُوا عَلَی الصَّلَواتِ” (بر همه نمازها مواظبت نمایید)
- نماز در اسلام علاوه بر بعد دینی، وسیلهای برای پرورش فضایل اخلاقی است
- نماز خودبینی و کبر را از بین میبرد و روح انضباط را تقویت میکند
قرآن مجید از زبان ابراهیم(ع) میفرماید: “رَبِّ اجْعَلْنی مُقیمَ الصَّلاهِ وَ مِنْ ذُرِّیَّتی” (پروردگارا مرا و ذریه مرا از برپایدارندگان نماز قرار ده)
در تلمود آمده است: “دعا و نماز عادلان و نیکوکاران خشم و غضب خداوند را به رحمت مبدل میکند”
نماز به عنوان سنت مشترک ادیان ابراهیمی، نشاندهنده اصول واحد عبودیت در برابر خدای یکتا است که در هر دین با آداب خاصی اجرا میشود.
