تجملگرایی؛ سبک زندگی پرزرقوبرقی که جامعه را فقیر میکند
مقالهای تحلیلی درباره پیامدهای منفی تجملگرایی و اشرافیگری در ابعاد فردی، خانوادگی و اجتماعی با استناد به آیات قرآن و روایات اهل بیت (ع). این نوشتار به بررسی ریشهها، آسیبها و راهکارهای مقابله با این پدیده اجتماعی میپردازد.
تجملگرایی؛ چالشی فراتر از انتخاب شخصی
تجملگرایی و اشرافیگری به بحرانی خاموش در جامعه تبدیل شده که فرسایش ارزشهای اخلاقی، تضعیف خانواده و اقتصاد را در پی دارد. این پدیده ماهیتی سیال دارد و در بستر فرهنگی-اجتماعی جوامع مختلف تعریف میشود.
ریشههای گرایش به تجملگرایی
- انسانمحوری و لذتگرایی به عنوان مبانی فکری غربی
- ضعف عزت نفس فردی و تلاش برای جبران کمبودهای درونی
- تحقیر اجتماعی و تقلید کورکورانه از الگوهای ظاهری
آسیبهای مخرب در سطوح مختلف
- فردی: از دست دادن سرمایه، تقلیل انسانیت به مصرف مادی
- خانوادگی: افزایش تضادها و استرسهای روانی
- اجتماعی: انحطاط اخلاقی، وابستگی اقتصادی و گسترش فحشا
قرآن کریم میفرماید: «اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَیَاهُ الدُّنْیَا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِینَهٌ وَ تَفَاخُرٌ بَیْنَکُمْ»
امام صادق (ع) فرمودند: «إن کان الرزق مقسوما فالحرص لماذا؟»
راهکارهای مقابله
گسترش فرهنگ اعتقاد به رزق مقسوم، تبدیل قناعت به هنجار اجتماعی و برقراری عدالت اقتصادی از راهکارهای اصلی برای درمان این معضل هستند. آموزههای دینی بر پرهیز از اسراف و حرص ورزی تأکید کردهاند.
