تبدیل تمدن میدان و معاشرت به تمدن ترس از پاتوق در نگاه تندروها
تحلیل ریشههای سوءظن ایدئولوژیک به فضاهای عمومی در ایران و بررسی فروپاشی سیاست فرهنگی. مقاله نشان میدهد ترس از کافهها و فضاهای جمعی بیشتر نشانه ناتوانی در مدیریت جامعه است تا دفاع از خانواده.
تحلیل سوءظن ایدئولوژیک به فضاهای عمومی در ایران
این مقاله به واکاوی ریشههای سوءظن ایدئولوژیک به فضاهای عمومی مانند کافهها میپردازد. نویسنده استدلال میکند که مسئله اصلی نه خود کافهها، بلکه فروپاشی سیاست فرهنگی و عدم ساخت فضاهای عمومی امن و گفتوگومحور است. دیدگاههای figures مانند میرباقری و سعید جلیلی که فضاهای عمومی را نماد "تمدن غرب" میدانند، مورد نقد قرار گرفته است.
- نگاه ایدئولوژیک به فضاهای عمومی، ماهیتی ثابت و از پیش تعیینشده برای مکانها قائل میشود
- جامعه ایرانی به صورت چندلایه و پویا عمل میکند، برخلاف تصور منفعلانه
- تاریخ تمدن اسلامی مملو از فضاهای عمومی مانند بازار، مسجد و کاروانسرا بوده است
- فقه اسلامی با مکان دشمنی ندارد، بلکه با اعمال نادرست در آن مکانها مشکل دارد
- جوانان به کافهها میروند نه به دلیل فرار از خانواده، بلکه به دلیل فقدان فضاهای تعاملی مناسب
"تمدن اسلامی اگر چیزی بوده، تمدن میدان و معاشرت و گفتوگو بوده، نه تمدن ترس از جمع شدن آدمها"
"هراس از فضای عمومی، بیش از آنکه دفاع از خانواده باشد، اعتراف ناگفته به ناتوانی در فهم و مدیریت جامعه است"
این تحلیل نشان میدهد که مشکل اصلی، ناتوانی در درک پویاییهای جامعه و ارائه Alternatives مناسب به جای فضاهای عمومی موجود است.
