جایزهای غلط در جشن حافظ: نقد انتخاب امیرحسین قیاسی
تحلیل نقدی درباره اعطای تندیس جشن حافظ به امیرحسین قیاسی و بررسی تغییر مسیر این جشن از معیارهای هنری به سمت محبوبیت زودگذر و تجاریشدن پس از فوت علی معلم، بنیانگذار آن.
جشن حافظ و تحولات پس از علی معلم
جشن حافظ به عنوان یکی از سه رکن اصلی سینمای ایران alongside جشنواره فیلم فجر و جشن منتقدان، همواره نقش مهمی در تعریف “اعتبار” داشته است. این جشن که خصوصی، غیردولتی و رسانهمحور است، بیش از داوری تخصصی بر محبوبیت و جذب اسپانسر تکیه دارد. در دوران علی معلم، بنیانگذار فکری جشن، تأکید بر استعداد و خلاقیت واقعی بود و او کمتر تحت تأثیر فشارهای رسانهای قرار میگرفت.
- ویژگیهای جشن حافظ: اعتبار فرهنگی-رسانهای، نقش در برندینگ بازیگران و سریالها، عدم تمرکز صرف بر کیفیت هنری
- تغییر مسیر پس از معلم: با مدیریت خانم معماریان، جشن به سمت شتابزدگی رسانهای و معیارهای غیرحرفهای گرایش یافت
- نمونه عینی: اهدای تندیس به امیرحسین قیاسی با آثار کممایه و سطحی که تنها به دلیل جذابیت برای نسل جدید انتخاب شد
- پیامدهای انتخابهای نادرست: تضعیف اعتماد به داوری، ایجاد الگوهای تقلیدی به جای خلاقیت، تبدیل جایزه به پاداش محبوبیت لحظهای
- چرخه غلط: وقتی اثر ضعیف جایزه میگیرد، خطای حرفهای تقویت شده و ارزشگذاری سینما تضعیف میشود
“اهدای تندیس حافظ به قیاسی نمونهای آشکار از جایزه غلط به یک غلط است.”
“بدون پایبندی به معیارهای حرفهای، حتی معتبرترین جوایز نیز میتوانند غلط مضاعف تولید کنند.”
این رخداد نشان میدهد که جشن حافظ در غیاب نگاه عمیق معلم، در معرض افت کیفیت و تبدیل شدن به ابزار تجاری صرف قرار گرفته است.
