هوش مصنوعی و گداخت؛ ستون‌های بازدارندگی فناورانه ایران

هوش مصنوعی و گداخت: بازدارندگی فناورانه ایران

مقاله حاضر به تحلیل تغییر ماهیت قدرت در قرن بیست‌ویکم پرداخته و تأکید می‌کند که در نظم جدید جهانی، قدرت نه از انباشت منابع سنتی بلکه از تسلط بر فناوری‌های پیشرفته مانند هوش مصنوعی و گداخت هسته‌ای نشأت می‌گیرد. این دو فناوری به عنوان ستون‌های مکمل بازدارندگی فناورانه ایران عمل می‌کنند و نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ استقلال، کاهش آسیب‌پذیری راهبردی و ارتقای جایگاه بین‌المللی کشور ایفا می‌نمایند.

پیوند استراتژیک هوش مصنوعی و گداخت

• وابستگی متقابل: هوش مصنوعی بدون دسترسی به انرژی پایدار و مقیاس‌پذیر محدود می‌شود
• هم‌افزایی فناورانه: گداخت بدون هوش مصنوعی از مرحله پژوهش فراتر نمی‌رود
• ضرورت سرمایه‌گذاری هم‌زمان: تمرکز تک‌بعدی به اتلاف منابع منجر می‌شود

گداخت فراتر از تولید انرژی

“گداخت پیش از آنکه یک منبع انرژی باشد، یک ابرپروژه فناورانه و تمدنی است”

هوش مصنوعی به عنوان موتور شتاب‌دهنده

“هوش مصنوعی نقش موتور شتاب‌دهنده را برای طیفی گسترده از حوزه‌ها ایفا می‌کند”

در نهایت، مقاله بر این نکته تأکید دارد که بازدارندگی فناورانه شرط بقا و پیش‌نیاز ایفای نقش مؤثر ایران در نظم جدید جهانی است.