چرا دستمزد همیشه متهم اصلی تورم است؟ چه کسانی از این نظریه دفاع می‌کنند؟

چرا دستمزد متهم اصلی تورم است؟

هر ساله با نزدیک شدن به فصل بودجه‌ریزی، ادعای تورم‌زا بودن افزایش دستمزدها توسط جریان‌های خاص اقتصادی مطرح می‌شود. این تحلیل نشان می‌دهد که این ادعا بیش از آنکه ریشه علمی داشته باشد، نوعی فرار رو به جلو برای پنهان کردن ناترازی‌های ساختاری است.

کیفیت نقدینگی: تفکیک تقاضای واقعی از خلق پول مخرب

• نقدینگی مولد: دستمزدها بلافاصله به چرخه مصرف واقعی (مسکن، غذا، پوشاک) وارد شده و تقاضای مؤثر ایجاد می‌کنند
• نقدینگی مخرب: قدرت خلق پول توسط بانک‌ها سالانه پنج برابر کل هزینه افزایش دستمزدهاست و به بازارهای موازی (ارز، طلا) می‌رود

سهم ناچیز دستمزد در هزینه تولید

• سهم دستمزد در قیمت تمام‌شده محصولات تنها ۳ تا ۷ درصد است
• بیش از ۹۳ درصد هزینه‌های تولید مربوط به نوسان ارز، مواد اولیه و انرژی است

"جریمه کردن نیروی کار به بهانه تورم، در حالی که هزینه‌های مالی و مواد اولیه به صورت دلاری در حال جهش است، خطای فاحش سیاست‌گذاری است"

"دستمزد شایسته نه تنها عامل تورم نیست، بلکه موتور محرک رشد اقتصادی از مسیر ارتقای بهره‌وری و مصرف داخلی است"

تمرکز بر کنترل دستمزد به جای اصلاح شبکه بانکی و کاهش واسطه‌گری در مواد اولیه، تنها به تعمیق رکود و کوچک شدن سفره مردم می‌انجامد.