مقاله به نقد اظهارات شهرام ناظری درباره مولانا در ترکیه میپردازد و تأکید میکند که آیینهای نمایشی جایگزین ریشه فرهنگی نمیشوند. حیات فرهنگی مولانا در ایران از طریق زبان، آموزش و فرهنگ عمومی تداوم یافته است.
این مقاله به انتقاد جدی از اظهارات اخیر شهرام ناظری در قونیه میپردازد که ادعا کرده مولانا در ترکیه «زنده نگه داشته شده» و اگر در ایران میبود به فراموشی سپرده میشد. نویسنده این سخنان را تحریفی آشکار از واقعیت تاریخی و فرهنگی ایران میداند که القاکننده این گزاره نادرست است که ایران در پاسداشت میراث فرهنگی خود ناتوان بوده است.
"فرهنگ ایران با نمایش زنده نمانده و نخواهد ماند؛ با ریشه زنده است."
"مولانا نه متعلق به دولتهاست و نه نیازمند «زنده نگه داشته شدن» توسط ساختارهای رسمی."
سادهسازی تاریخ و تقلیل فرهنگ به نمایش، خط قرمزی است که نباید از سوی چهرههای فرهنگی نادیده گرفته شود.
خبرگزاریدانشجو
