ائتلاف سیاسی پایدار؛ راز توسعه کانادا و ملتسازی
مقالهای تجربیات توسعه اقتصادی کانادا در قرن نوزدهم را تحلیل میکند که چگونه با اجرای سیاست «حمایتگرایی هوشمند» و ایجاد ائتلاف سیاسی پایدار، از اقتصاد مبتنی بر منابع طبیعی به قدرت صنعتی تبدیل شد.
تجربه توسعه اقتصادی کانادا در قرن نوزدهم
سیاست ملی کانادا که در سال ۱۸۷۹ اجرا شد، نمونهای برجسته از حمایتگرایی هوشمند برای گذار از اقتصاد مبتنی بر منابع طبیعی به قدرت صنعتی بود. این استراتژی بر سه محور اصلی استوار بود: تعرفههای حمایتی (۲۰-۳۵٪)، توسعه زیرساختهای ریلی و تشویق مهاجرت سرمایههای انسانی. برخلاف تجربیات ناموفق دیگر کشورها، حمایتهای کانادا مشروط و زمانمند بود و پس از رسیدن صنایع به سطح مطلوب بهرهوری، تعدیل میشد.
- ایجاد فضای امن برای رشد صنایع داخلی با تعرفههای هدفمند
- توسعه زیرساختهای ریلی با درآمدهای تعرفهای
- جذب شرکتهای خارجی برای انتقال واحدهای تولیدی به کانادا
- الزامات محتوای داخلی در صنایعی مانند خودروسازی
- تبدیل تضادهای طبقاتی به منافع مشترک ملی
"این سیاست فراتر از یک ابزار اقتصادی، به عنوان یک پروژه «ملتسازی» عمل کرد"
"همسویی قدرت سیاسی و اهداف اقتصادی، بستری امن برای سرمایهگذاری بخش خصوصی فراهم کرد"
موفقیت این مدل نشان میدهد که توسعه صنعتی نیازمند ائتلاف سیاسی پایدار بین دولت، صنعتگران و نخبگان مالی است تا استراتژی بلندمدت با تغییر دولتها متوقف نشود.
