حدیث امام علی(ع) درباره احترام به پدر و معلم؛ تواضع حتی در اوج قدرت
امیرالمؤمنین علی(ع) در روایتی ژرف مرزهای واقعی بزرگی را ترسیم میکنند؛ جایی که قدرت در برابر احترام به پدر، معلم و کرامت انسانها رنگ میبازد.
حدیث امام علی(ع) درباره کرامت انسانی
امیرالمؤمنین علی علیهالسلام در روایتی کوتاه اما پرمعنی، مرزهای واقعی بزرگی و کرامت انسانی را ترسیم میکنند. این حدیث شریف بر اهمیت تواضع و احترام حتی در اوج قدرت و مقام تأکید دارد. امام علی(ع) در کتاب غررالحکم میفرمایند: «أَکْرِمْ ضَیْفَکَ وَإِنْ کَانَ حَقِیرًا، وَقُمْ عَنْ مَجْلِسِکَ لِأَبِیکَ وَمُعَلِّمِکَ وَإِنْ کُنْتَ أَمِیرًا» که به فارسی چنین ترجمه میشود: "میهمانت را گرامی بدار، هرچند خوار باشد؛ و برای پدر و آموزگارت از جای برخیز، هرچند فرمانروا باشی."
- احترام به میهمان حتی اگر از نظر اجتماعی مقام پایینی داشته باشد
- احترام به پدر و معلم حتی زمانی که شخص در مقام بالایی قرار دارد
- تواضع در برابر ارزشهای انسانی مهمتر از موقعیت اجتماعی است
- کرامت ذاتی انسان برتر از جایگاه اجتماعی فرد است
- فرمانروایی دلیلی برای عدم احترام به والدین و معلمان نیست
«میهمانت را گرامی بدار، هرچند خوار باشد» «برای پدر و آموزگارت از جای برخیز، هرچند فرمانروا باشی»
این حدیث نورانی نشان میدهد که بزرگواری واقعی در گرو حفظ کرامت انسانی و رعایت احترام نسبت به دیگران است، نه در داشتن مقام و قدرت. امام علی(ع) با این سخن، اساس اخلاق اسلامی و روابط انسانی را بر پایه تواضع و احترام متقابل بنا نهادهاند.
