سیگنال مسکن استیجاری به بازار اجاره/ کاهش فشار قیمتی؟
یک کارشناس اقتصادی معتقد است که طرح مسکن استیجاری اگرچه گام مثبتی است، اما در کوتاهمدت قادر به کاهش فشار بازار اجاره نخواهد بود و اثرگذاری آن نیازمند تداوم اجرا و اصلاح اقتصاد کلان است.
طرح مسکن استیجاری و تأثیر آن بر بازار اجاره
طرح مسکن استیجاری وزارت راه و شهرسازی که اواخر شهریور ۱۴۰۴ تصویب شد، با هدف حمایت از زوجهای جوان فاقد مسکن در دهکهای درآمدی پایین طراحی شده است. این طرح با ارائه واحدهای مسکونی با اجارهبهای کمتر از نرخ بازار و بدون نیاز به آورده سنگین، امیدوار است بخشی از فشار بازار اجاره را کاهش دهد. با این حال، کارشناسان معتقدند موفقیت این سیاست به عوامل متعددی وابسته است.
- طرح آزمایشی با اثرگذاری محدود: فردین یزدانی، تحلیلگر اقتصادی، تأکید میکند که این طرح در بهترین حالت اثر خود را در بازه سه تا پنجساله نشان خواهد داد و انتظار کاهش فوری فشار اجاره غیرواقعی است.
- الگوی مسکن اجتماعی در جهان: در بسیاری از کشورهای اروپایی از الگوی مسکن اجتماعی با سابقه بیش از ۱۰۰ سال استفاده میشود که در آن دولت با مداخلات مستقیم یا مشارکت با بخش خصوصی، اجارهبها را در سطح قابل استطاعت نگه میدارد.
- انتقاد به بلندمرتبهسازی: یزدانی اشاره میکند که بلندمرتبهسازی به دلیل افزایش هزینههای ساخت، برای گروههای کمدرآمد گزینه مناسبی نیست و تاکنون نتوانسته مشکل بازار مسکن را حل کند.
- ضرورت اصلاح اقتصاد کلان: تا زمانی که وضعیت اقتصاد کلان اصلاح نشود، نمیتوان چشمانداز مثبتی برای بازار مسکن متصور بود.
«اینکه بعد از سالها توجه به مسکن استیجاری جلب شده، اتفاق مثبتی است؛ اما نباید تصور کنیم یک طرح آزمایشی میتواند در کوتاهمدت فشار بازار اجاره را کاهش دهد.»
«اگر جزئیات این طرحها بهدرستی تدوین شود و تداوم داشته باشد، در بلندمدت میتواند اثرگذار باشد.»
در نهایت، موفقیت طرح مسکن استیجاری منوط به تدوین دقیق جزئیات، تداوم اجرا و بهبود شرایط اقتصاد کلان است.
