تبدیل استراتژی «اول آمریکا» به «آمریکای تنها» و نارضایتی دشمنان از رفتار ترامپ

تاثیر سیاست خارجی ترامپ بر روابط بین‌الملل

سیاست خارجی دولت دونالد ترامپ با شعار “اول آمریکا”، به تدریج منجر به انزوای این کشور و دل‌سردی متحدان سنتی آن شده است. در مناطقی مانند برلین، نماد دیرینه اتحاد فراآتلانتیکی، تردیدها نسبت به “عمو سام” افزایش یافته است. اظهارات ترامپ، از جمله تمسخر رهبران اروپایی مانند امانوئل مکرون و حمله به ناتو، باعث شده است که دوستان آمریکا به دنبال گزینه‌های جایگزین باشند، در حالی که دشمنان این وضعیت را فرصتی برای شکاف بیشتر می‌بینند. این رویکرد تهاجمی شامل قطع اشکال کمک خارجی، خروج از نهادهای چندجانبه و اعمال موانع تجاری بوده است که به طور مستقیم بر روابط دوجانبه و چندجانبه تأثیر گذاشته است.

کاهش اعتماد جهانی به آمریکا، تنها به اروپا محدود نمی‌شود؛ نظرسنجی‌ها در کانادا، مکزیک و حتی برخی کشورهای آسیایی مانند کره جنوبی نشان می‌دهد که دیدگاه‌های منفی نسبت به ایالات متحده به شدت افزایش یافته است. این تغییر ناشی از آن است که متحدان، تضمین‌های امنیتی و اقتصادی آمریکا را دیگر قابل اعتماد نمی‌دانند. این وضعیت باعث شده است کشورهایی مانند کانادا، بریتانیا و کره جنوبی به سمت تنوع‌بخشی به شرکای تجاری خود، از جمله چین، متمایل شوند.

• آسیب به برند آمریکا و کاهش جذابیت برندهای تجاری آمریکایی در بازارهای جهانی.
• افزایش تمایل کشورها به تسلیح مجدد و بازبینی در امنیت ملی بدون اتکا به واشنگتن.
• شکست در حفظ نظم بین‌المللی هفتاد ساله که توسط رؤسای جمهور پیشین حمایت می‌شد.
• تمرکز ترامپ بر منافع محدود آمریکا و نگاه به متحدان به عنوان “وابستگان حریص” به جای تقویت‌کننده توانایی‌ها.
• تجربه‌های دردناک برای شهروندان آمریکایی در خارج و تجار آمریکایی به دلیل نوسانات سیاستی.

«به جهانی خوش آمدید که در آن «اول آمریکا» دارد به معنای «آمریکای تنها» می‌شود. جهانی که دوستان آمریکا به‌دنبال گزینه‌های جایگزین برای رابطه‌ای هستند که هرچه بیشتر شبیه رابطه‌ای آزاردهنده به نظر می‌رسد و دشمنانش از این وضعیت شادمان‌اند.»

در اروپا، تلاش‌ها برای راضی نگه داشتن ترامپ از طریق افزایش هزینه‌های دفاعی یا پذیرش تعرفه‌ها نیز بی‌نتیجه بوده است. تهدیدات او علیه اعضای ناتو، همانند مسئله گرینلند، اعتماد را در سطحی عمیق‌تر از گذشته متزلزل کرده است. برخی تحلیلگران معتقدند که برخلاف آسیب‌های گذشته به تصویر آمریکا که با تغییر دولت‌ها ترمیم می‌شد، این بار شکاف ایجاد شده عمیق‌تر است زیرا ساختار اعتماد بین‌المللی زیر سوال رفته است.

«به همه‌ ما توهین شده است. هیچ‌کس قلدر را دوست ندارد.»

در نهایت، تضعیف اعتماد به عنوان متحدی قابل اتکا، نه تنها جذابیت دیپلماتیک و اقتصادی آمریکا را کاهش می‌دهد، بلکه ممکن است جهان را به سوی بی‌ثباتی بیشتر سوق دهد، چرا که کشورها مجبورند برای بقای خود به توانمندی‌های داخلی یا ائتلاف‌های جدید روی آورند، و مفهوم “آمریکای تنها” جایگزین نظم پیشین شود.