طعنه حسامالدین آشنا به تندروهای مخالف مذاکره؛ دوران ترامپ است نه اوباما
حسامالدین آشنا، مشاور رئیسجمهور سابق، از اعضای شورای عالی امنیت ملی خواست تا نمایندگان مخالف مذاکره با آمریکا را توجیه کنند که شرایط امروز با دوران برجام متفاوت است و اکنون دوره ترامپ است.
موضعگیری حسامالدین آشنا درباره تندروهای مخالف مذاکره
حسامالدین آشنا، فعال سیاسی و مشاور رئیس جمهور در دولت حسن روحانی، با لحنی کنایهآمیز از اعضای شورای عالی امنیت ملی (شعام) درخواست کرد تا برخی نمایندگان مجلس که مخالف مذاکره با آمریکا هستند را متقاعد سازند که شرایط کنونی با زمان برجام تفاوتهای اساسی دارد. این اظهارات در بحبوحه تنشهای سیاسی و منطقهای صورت گرفته و بر تغییر موازنه قدرت و شرایط بینالمللی تأکید دارد.
آشنا در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) به صراحت بیان کرد که دوران اعتدال به پایان رسیده و اکنون دوره «وفاق» است. همچنین، از منظر بینالمللی، دوره ریاست جمهوری اوباما و بایدن سپری شده و دوران دوم ریاست جمهوری ترامپ فرارسیده است. این تغییرات، به گفته وی، به معنای عدم وجود برجام و همچنین وقوع تحولات داخلی و خارجی مهم مانند یک «جنگ خارجی» و یک «کودتای داخلی» است که شرایط را پیچیدهتر ساخته. تأکید او بر تفاوت وضعیت کنونی با گذشته، هشداری به جناحهایی است که هنوز بر اساس قواعد پیشین عمل میکنند.
ضرورت درک شرایط جدید
این فعال سیاسی تاکید دارد که برای مذاکره یا تعامل با طرف مقابل، باید واقعیتهای جدید مورد پذیرش قرار گیرد. وی شرایط را شامل موارد زیر میداند:
- پایان یافتن دوره اعتدال و آغاز دوره «وفاق» در داخل.
- بازگشت ترامپ به عرصه سیاست بینالملل به جای اوباما یا بایدن.
- نبودن برجام به عنوان چارچوب مرجع.
- وقوع چالشهای جدی مانند «جنگ خارجی» و التهابات داخلی.
“لطفا برادران شعام این بچههای مجلس رو توجیه کنن که شرایط یککم فرق کرده؛ اینور دوره اعتدال تموم شده و الآن دوران وفاقه اونورم دوره اوباما و بایدن تموم شده و الآن دوره دوم ترامپه.”
بر اساس اظهارات آشنا، اصرار بر موضعگیریهای گذشته در برههای که موازنه قدرت سیاسی و بینالمللی تغییر کرده، غیرسازنده است. این موضعگیری نشاندهنده وجود شکاف میان نگاه برخی نمایندگان داخلی و درک واقعیتهای تحولات منطقهای و جهانی است.
“ضمنا این وسط برجامی هم در کار نیست؛ یک جنگ خارجی و یک جنگ (کودتای) داخلی هم اتفاق افتاده. حالا خود دانید!”
در مجموع، پیام اصلی این انتقاد متوجه کسانی است که با وجود تغییرات بنیادین در صحنه داخلی و خارجی، همچنان بر موضعگیریهای سفت و سخت مخالف مذاکره پایبند هستند و نیاز به بازنگری در استراتژیهای تعاملی احساس میشود. این اظهارات در چارچوب بحثهای مداوم درباره سیاست خارجی و رویکرد ایران در قبال آمریکا و تنشهای فزاینده صورت گرفته است.


