واکنش زیدآبادی به مهدی خزعلی: آمیختن سیاست روز با آخرالزمان یعنی تعطیلی عقل

نقد زیدآبادی به تلفیق سیاست و آموزه‌های آخرالزمانی

احمد زیدآبادی، فعال سیاسی اصلاح‌طلب، در واکنشی تند به اظهارات مهدی خزعلی، که بر اساس احادیث و روایات اسلامی، یهودی و مسیحی پیش‌بینی کرده بود که جنگ به طور قطع رخ خواهد داد، حتی اگر ایران در برابر آمریکا تسلیم شود، موضع‌گیری انتقادی شدیدی اتخاذ کرد. زیدآبادی معتقد است که تلفیق سیاست روز با آموزه‌های مربوط به آخرالزمان، به معنای «تعطیلی کامل عقل» است. وی استدلال می‌کند که مباحث مربوط به آخرالزمان، حتی در میان متون دینی، همواره محل چالش و انکار بوده و اعتبار سندی آن‌ها محل تردید است. اما سیاست روز موضوعی کاملاً برون‌دینی است و نباید با این تحلیلات غیرعلمی در هم آمیخته شود.

خطرات تکیه بر پیش‌بینی‌های آخرالزمانی در سیاست

فعال سیاسی اصلاح‌طلب تأکید کرد که پیش‌بینی حوادث بزرگ سیاسی و نظامی بر پایه تفسیرهای شخصی از متون مذهبی، در نهایت منجر به نادیده گرفتن اراده انسان برای پیشگیری از فجایعی می‌شود که می‌تواند حیات بشر و کره خاکی را به خطر اندازد. او به تخصص پزشکی خزعلی اشاره کرده و اظهار داشته است: «وقتی نگاه آقای خزعلی به عنوان یک تحصیل‌کردهٔ علوم پزشکی به سیاست این است تکلیف آنان که با هیچکدام از علوم جدید آشنایی ندارند کاملاً روشن است. با این وضع خدا به خیر گرداند!»

• آمیختن دین و سیاست روز: این اقدام موجب توقف تفکر منطقی و عقلانی در مواجهه با مسائل جاری می‌شود.
• سندیت احادیث آخرالزمان: اعتبار این روایات حتی در بحث‌های درون‌دینی نیز مورد مناقشه جدی است.
• اهمیت عقلانیت: سیاست نیازمند استفاده از عقل و اراده برای جلوگیری از بحران‌هاست، نه محاسبات غیرقابل اثبات.
• تأثیرگذاری بر جامعه: دیدگاه‌های افرادی با سابقه علمی (مانند جامعه پزشکی در مورد خزعلی) می‌تواند بر کسانی که دانش کمتری دارند، تأثیر مخرب بگذارد.

«سیاست روز اما موضوعی برون‌دینی است و آمیختن آن به آموزه‌های آخرالزمانی، یعنی تعطیلی کامل عقل و اراده برای پیشگیری از فجایعی که می‌تواند ریشهٔ بشر را بسوزاند و کرهٔ خاکی را از هر نوع حیات تهی کند!»

مهدی خزعلی قسم می‌خورد که به طور قطع و یقین جنگ خواهد شد حتی اگر ایران تسلیم شرایط آمریکا شود!

زیدآبادی با انتقاد از این نوع نگاه، بر لزوم اتکای سیاست‌گذاران به عقل و تحلیل‌های مبتنی بر واقعیت‌های عینی جهان و اجتناب از تکیه بر پیش‌بینی‌های غیبی برای تصمیم‌گیری‌های کلان تأکید می‌کند. این رویکرد می‌تواند عواقب وخیمی برای جامعه و ثبات منطقه‌ای داشته باشد.