گدای میلیاردر هندی: صاحب سه خانه و چند خودرو

افشای هویت گدای ثروتمند هندی

مسئولان شهری در شهر «ایندور» در ایالت مادیای پرادش هند، در راستای اجرای طرحی برای تبدیل شهر به «شهری بدون گدا»، به بررسی وضعیت افراد نیازمند پرداختند. در این میان، فردی معلول به نام «منگیلال» که بر اثر بیماری جذام انگشتان دست خود را از دست داده و با سکوی فلزی کوچک چرخ‌دار در خیابان‌ها گدایی می‌کرد، توجهات را جلب کرد. ظاهر بسیار پریشان این مرد ۵۰ ساله باعث می‌شد که رهگذران با احساس ترحم، سکه‌ها و اسکناس‌هایی را به او بدهند. با وجود ظاهر زاهدانه، بررسی‌های مقامات محلی نشان داد که این استراتژی، نقاب یک برنامه‌ریزی دقیق برای کسب ثروت بوده است.

تحقیقات گسترده‌تر شهرداری ایندور حقایق شگفت‌انگیزی را برملا ساخت. این فرد که تصور می‌شد بی‌خانمان است، در واقع مالک سه خانه در شهر شامل دو خانه سه‌طبقه و یک‌طبقه، به علاوه یک آپارتمان است که از طریق برنامه‌های رفاهی دولتی به او تعلق گرفته بود. همچنین، منگیلال مالک دو دستگاه خودروی ریکشا بود که آن‌ها را به دیگران اجاره داده و از این طریق درآمد ثابتی معادل ۱۳۰ دلار در ماه کسب می‌کرد. این در حالی است که گدایی در ایندور به طور رسمی غیرقانونی اعلام شده بود.

• شیوه گدایی منگیلال مبتنی بر سکوت و نمایش معلولیت بود تا بیشترین ترحم را برانگیزد.
• او هرگز مستقیماً درخواست پول نمی‌کرد، بلکه منتظر کمک‌های داوطلبانه رهگذران می‌ماند.
• خانواده او نیز در این فعالیت، که منبع اصلی درآمدشان به شمار می‌رفت، مشارکت داشتند.
• ثروت این مرد حتی در کشوری مثل هند که میزبان ثروتمندترین فرد جهان است، قابل توجه ارزیابی شد.

یکی از مسئولان شهر اظهار داشت: “ظاهر اسف‌بار او کاملاً برنامه‌ریزی شده بود؛ او استراتژی دقیقی را برای تبدیل ترحم مردم به دارایی مادی به کار برده بود.”

پلیس محلی تأیید کرد که منگیلال ادعا می‌کرد پول‌ها را به زور نگرفته، بلکه مردم “با میل خودشان” به او کمک کرده‌اند.

این پرونده نمونه نادری از سوءاستفاده‌های پیچیده از سیستم‌های حمایتی و همچنین ترحم عمومی در محیط‌های شهری شلوغ است. داستان منگیلال نشان می‌دهد که زیر سطح فقر ظاهری، می‌تواند شبکه‌های مالی پنهانی وجود داشته باشد که با بهره‌گیری از احساسات انسانی شکل گرفته‌اند.