نگاه سلاف فواخرجی به سینمای ایران و تأثیر جنگ بر اخلاق

روایت سلاف فواخرجی از سینمای ایران و جنگ

«سرزمین فرشته‌ها» به کارگردانی بابک خواجه‌پاشا، نمایشی تأثیرگذار در بخش سودای سیمرغ چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر بود که تمرکز خود را نه بر صحنه‌های درگیری، بلکه بر بقای انسانی کودکان در دل بحران جنگ قرار داد. عنصر محوری این فیلم، نقش‌آفرینی سلاف فواخرجی، بازیگر شناخته‌شده سوری است. او در این فیلم نقش معلمی دلسوز با حس عمیق مادری را ایفا می‌کند که در محیطی مملو از ویرانی و ناامنی، تلاش می‌کند تکیه‌گاه و امید فرزندانش باقی بماند. بازی فواخرجی با ظرافت‌های عاطفی و پرهیز از اغراق‌های رایج در آثار جنگی تعریف شده است؛ او با نگاه‌های سنجیده و سکوت‌های طولانی، دردی باورپذیر از مادرانگی را به تصویر می‌کشد که عمیقاً بر مخاطب اثرگذار است.

فواخرجی که این تجربه را نخستین همکاری خود با سینمای ایران می‌داند، دلایل حضورش در این پروژه را اهمیت موضوع جنگ، سناریوی با نگاه انسانی ویژه، و به‌طور خاص، اشاره به موضوع کودکان غزه ذکر کرده است. او سینمای ایران را با عباراتی چون “سادگی و صداقت” توصیف می‌کند و معتقد است سبک سینمای ایران شبیه شعر است، جایی که برخی کارگردان‌ها با هویت زیبا واقعیت را به نمایش می‌گذارند. از کارگردانان الهام‌بخش خود نام مجید مجیدی، فرهادی و سیف‌الله داد را ذکر می‌کند.

تأثیرات عمیق جنگ بر واقعیت‌های انسانی

فواخرجی با اشاره به تجربه زیستن در منطقه‌ای جنگ‌زده، تأکید می‌کند که جنگ باعث عریان شدن واقعیت‌ها می‌شود. او مهم‌ترین آسیب‌های جنگ را از دست دادن عزیزان، کرامت انسانی و مهم‌تر از همه، از دست دادن اخلاقیات می‌داند. در شرایط بحران، هم صفات خوب و هم صفات بد انسان‌ها آشکار می‌شود، اما چهارچوب‌های اخلاقی آسیب جدی می‌بینند. او اشاره می‌کند که آنچه شهروندان عادی تجربه می‌کنند، بسیار فراتر از تصورات بیرونی است.

• بازی سلاف فواخرجی به دلیل انتقال بی‌واسطه درد و عشق مادری، نقطه پررنگ فیلم محسوب می‌شود.
• سینمای ایران از نظر این بازیگر، روایتی صادقانه دارد و شبیه به سبک هنری خاصی است که از دور نیز قابل تشخیص است.
• ارتباط هنری در فیلم «سرزمین فرشته‌ها»، با وجود تفاوت زبان (عربی و فارسی)، از طریق زبان مشترک هنر شکل گرفته است.
• فیلم بر جنبه‌های انسانی بقا تمرکز دارد نه صرفاً صحنه‌های درگیری‌های نظامی.
• فواخرجی نقش مادری را ایفا می‌کند که همزمان هم پناه است و هم شکننده.

«واقعیت افراد در جنگ‌ها خیلی عریان می‌شود... چهارچوب‌های اخلاقی آسیب می‌بینند.»

«سینمای ایران با سادگی و صداقت، واقعیت را با یک هویت خیلی زیبا به نمایش می‌گذارد.»

در نهایت، تجربه همکاری با عوامل ایرانی، اگرچه در ابتدا به دلیل تفاوت زبان چالش‌هایی داشت، اما با رسیدن به یک فهم مشترک هنری، به همکاری روان و مثمر ثمری منجر شد که زیبایی‌های هنری را در دل یک داستان تلخ انسانی به نمایش گذاشت.