عصبانیت پزشکیان از وعدههای غیرعملی: همین حرفها مردم را به خیابان میریزد
پزشکیان: نمایندگان، روسایجمهور و روحانیت با بالا بردن توقعات، باعث میشوند مردم به خیابانها بیایند و بگویند «دارید و نمیدهید». باید متناسب با داشتهها توقع ایجاد کنیم.
اظهارات انتقادی مسعود پزشکیان درباره توقعات غیرواقعی
مسعود پزشکیان، یکی از چهرههای سیاسی، با لحنی عصبانی به انتقاد از رویه رایج در جامعه پرداخت که منجر به ایجاد توقعات بیش از حد در میان مردم میشود. وی تأکید کرد که نمایندگان مجلس، رؤسای جمهور و حتی روحانیت در افزایش این انتظارات سهم دارند. نکته کلیدی سخنان او این است که باید تلاش شود توقعات جامعه، با واقعیتهای موجود و داراییهای ملی همخوانی داشته باشد. او هشدار داد که وقتی وعدههایی داده میشود که قابلیت اجرا ندارند، نتیجه آن نارضایتی عمومی و اعتراضات خیابانی است؛ جایی که مردم شعار میدهند «دارید و نمیدهید». این مسئله نشاندهنده شکاف عمیقی است که میان آنچه وعده داده میشود و آنچه در عمل محقق میگردد، وجود دارد.
پزشکیان بر این اصل پایبند است که نباید وعدههایی داده شود که از توان دولت یا سیستم برای اجرای آنها اطمینان وجود ندارد. این رویکرد سختگیرانه در قبال تعهدات عمومی، تلاشی برای ایجاد ثبات اجتماعی و جلوگیری از سرخوردگیهای گستردهتر است. او به صراحت اعلام کرد که «ما وعدهای که نتوانیم انجام دهیم را به کسی نمیدهیم»، که این موضعگیری در فضای رقابتی سیاسی، تأکید بر صداقت در گفتار سیاسی است.
نقش شخصیتهای عمومی در مدیریت انتظارات
- افزایش بیپایهواساس توقعات عمومی توسط مسئولین، زمینهساز اعتراضات مردمی است.
- باید میزان داشتهها و تواناییهای کشور در نظر گرفته شود تا وعدههای عملیاتی ارائه گردد.
- پزشکیان تعهد به عدم دادن وعدههای غیرقابل اجرا را بخشی از مسئولیت خود میداند.
- نارضایتی ناشی از عدم تحقق وعدهها، یکی از عوامل اصلی بروز ناآرامیهای اجتماعی است.
- ضرورت دارد که رهبران و مسئولین در بیانات خود دقت بیشتری به خرج دهند تا اعتماد عمومی حفظ شود.
«همین حرفها را میزنید که مردم به خیابان میریزند و میگویند دارید و نمیدهید.»
«به اندازۀ داشتههایمان توقع در جامعه ایجاد کنیم.»
این اظهارات پزشکیان بازتابدهنده دغدغههایی است که در مورد شفافیت اقتصادی و مدیریت توقعات عمومی در دوره ریاست جمهوری مطرح میشود. تأکید او بر تناسب وعدهها با منابع موجود، یک گام مهم در جهت پایداری مدیریتی و کاهش تقابل میان دولت و مردم تلقی میگردد.

