کلانشهری که خود را میبلعد/ تهران، شهری برای زنده ماندن نه زندگی
تهران روزگاری شهری کوچک و خوشآبوهوا در دامنه جنوبی البرز بود؛ اما امروز به غولی تبدیل شده است که نه تنها نفس خودش، بلکه جان ساکنانش را هم میگیرد.
چالشهای اقلیمی و زیستمحیطی تهران
تهران، پایتخت پرجمعیت ایران، در سالهای اخیر با رشد بیبرنامه جمعیت و گسترش بیقید و شرط ساختوساز مواجه شده است. این توسعه سرسخت موجب فشار شدید بر زیرساختهای طبیعی میشود؛ منابع آب زیرزمینی به عمق بیش از ۳۵۰ متر رسیده، همزمان آلودگی هوا به سطوح خطرناکی رسیده که سلامت ساکنان، بهویژه کودکان و سالمندان را تهدید میکند. بحرانهای آب و هوا نه تنها کیفیت زندگی را کاهش میدهد، بلکه خطر فروپاشی اکولوژیک شهر را در پیش میگذارد.
رشد بیبرنامه جمعیت
بحران آب و منابع زیرزمینی
آلودگی هوا و سلامت عمومی
راهکارهای پایداری
- کاهش توسعه آسمانی با محدود کردن ارتفاع ساختمانها
- توسعه واقعی استانهای دیگر برای توزیع برابر جمعیت
- سرمایهگذاری در سامانههای جمعآوری و تصفیه آب
- ارتقاء حملونقل عمومی و کاهش ترافیک خودروهای شخصی
- اجرای مقررات سختگیرانه برای کنترل آلودگی هوا
“تهران امروز دیگر شهری برای زندگی نیست؛ بلکه موجودی بیمار است که از عدم آیندهنگری مینالد.” “اگر مسیر توسعه متوازن نباشد، روزی ساکنان مجبور به مهاجرت معکوس برای بقا خواهند شد.”
در نهایت، نجات پایتخت نیازمند تغییر ساختاری در سیاستهای شهری، تمرکززدایی واقعی و برنامهریزی بلندمدت است تا تهران بتواند بازگشتی به شهری سالم و قابلاجتماع داشته باشد.
