پنج گنجینه طبیعی دیگر در زنجان ملی شد
مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی استان زنجان از ثبت پنج اثر طبیعی جدید در فهرست آثار ملی خبر داد و اعلام کرد با این اقدام، تعداد میراث طبیعی ملی استان به ۳۲ اثر افزایش یافته است.
ثبت پنج گنجینه طبیعی جدید در فهرست آثار ملی زنجان
در تاریخ ۲۶ بهمن ۱۴۰۴، مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی استان زنجان به اطلاع عمومی رساند که پنج پدیده طبیعی جدید با ویژگیهای خاص جغرافیایی و بایولوژیکی به فهرست آثار ملی کشور اضافه شدهاند. این اقدام نه تنها تعداد میراثهای طبیعی استان زنجان را به ۳۲ مورد رسانده، بلکه گام مهمی در جهت حفاظت و بهرهبرداری پایدار از این منابع طبیعی محسوب میشود.
نکات کلیدی ثبت آثار
- دودکش جن – روستای مادآباد ماهنشان: پدیدهای زمینشناختی منحصر بهفرد که به دلیل شکل خاص خود در دل کوهها شناسایی شده است.
- قلعه لکلکها – روستای شکورچی زنجان: ترکیبی از بقایای تاریخی و زیستمحیطی که به عنوان یک مسکن طبیعی برای پرندگان لکلک شناخته میشود.
- صخره سسلننداغ – روستای ینگجهسینار ماهنشان: چشمانداز صخرهای زیبا که از نظر جغرافیایی ارزش علمی بالایی دارد.
- تنگ دربند – روستای اندآباد ماهنشان: تنگی رگی است که به دلیل تنوع زیستی و وجود گونههای خاص جانوری اهمیت دارد.
- اصله درخت توت کهنسال – روستای ایچ طارم: درختی با سن چند صد سال که نمونهای از بقا و پایداری اکوسیستمهای محلی است.
“ثبت این آثار نه تنها نماد احترام به تاریخ طبیعی است، بلکه پایهای برای توسعه گردشگری پایدار و ایجاد فرصتهای شغلی برای مردم محلی میسازد.” – میکائیل موسوی، مدیرکل میراث فرهنگی زنجان
“هر گنجینه طبیعی که به فهرست ملی میپیوندد، یک تعهد جدی برای محافظت از آن و انتقال ارزشهای زیستمحیطی به نسلهای آینده است.” – میکائیل موسوی
محافظت از این گنجینهها بر پایه ضوابط و قوانین وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی انجام میشود. هدف اصلی، صیانت از چشماندازهای منحصربهفرد، حفظ تنوع زیستی و ارتقای آگاهی عمومی نسبت به ارزشهای طبیعی است. با این ثبتها، زنجان نه تنها در فهرست ملی جایگاه خود را تقویت کرده، بلکه توجه به پدیدههای کمتر شناختهشده در استان افزایش یافته است.
نتیجهگیری
ثبت این پنج گنجینه طبیعی میتواند الگویی برای سایر استانها باشد تا به سمت حفاظت از منابع طبیعی حرکت کنند. این اقدام نشاندهندهٔ تعهد دولت به پایداری زیستمحیطی و استفاده هوشمندانه از ظرفیتهای طبیعی برای رفاه جامعه است. امید است که با ادامهٔ این مسیر، نسلهای آینده نیز از این میراثهای بینظیر بهرهمند شوند.
