طلای بافتهشده تبریز در چنبره سلیقه عربی و غربی؛ اصالت فراموش شده
فرش تبریز، میراث ماندگار هنر ایرانی، میان حفظ اصالت و نیاز به نوآوری قرار دارد. هنرمندان تبریزی معتقدند راه نجات در پیوند خلاقیت امروز با ریشههای کهن نهفته است.
فرش تبریز در تقاطع سنت و نوآوری
فرش تبریز که نماد اصیل فرهنگ ایرانی است، امروز در میانه حفظ اصالت تاریخی و پاسخگویی به نیازهای دنیای معاصر قرار گرفته است. به گفته استادان و طراحان برجسته، تغییر سلیقه جهانی، تحولات فرهنگی و نگاه تجاری به هنر، چالشهای جدیدی پیش روی این هنر کهن گذاشته است. عبداله میرزایی، دانشیار دانشگاه هنر اسلامی تبریز، معتقد است احیای فرش ایران از دوره قاجار آغاز شد و تبریز به عنوان دروازه ورود به اروپا نقش محوری در معرفی فرش ایرانی به بازارهای جهانی داشت.
- تحولات فرهنگی و اجتماعی مردم تبریز که همواره پذیرای اندیشههای نو بودهاند
- فقدان الگوهای تاریخی به دلیل زلزلههای متعدد و نابودی آثار هنری
- توان بالای نیروی انسانی در اجرای ایدههای نوآورانه
- افول تولیدکنندگان بزرگ و استقلال طراحان
- تغییر نگرش از فرهنگی به مصرفی در بازار فرش
شیرویه محمودزاده، طراح فرش، تأکید میکند: “خلاقیت زمانی ارزشمند است که بر اساس اصول و قواعد علمی پیش رود.” وی همچنین میافزاید: “نوآوری بهمعنای کنار گذاشتن میراث گذشتگان نیست، بلکه باید از دانش هنرمندان گذشته بهره گرفت.”
به نظر میرسد با احیای آموزشهای سنتی در قالبهای مدرن، حمایت از طراحان و ترویج فرهنگ فرششناسی، میتوان مسیر تازهای برای این میراث گرانبها گشود.
