شعر زنان فراتر از کلیشههای فرزندآوری و آشپزخانه
محمدرضا نوری در جلسه نقد کتاب تأکید کرد شعر زنان فارسی منحصر به کلیشههایی مانند فرزندآوری نیست و شعر سیمین بهبهانی نمونهای از شعر فراتر از این تقسیمبندیها است. تحلیل زبان زنان و ویژگیهای نوشتاری آنان از مباحث مطرح شده بود.
نقد شعر زنان و فراتر رفتن از کلیشهها
در چهارمین جلسه از سلسلهجلسات «پنجره» که در موسسه شهرستان ادب برگزار شد، کتاب «روزی که نمیدانم» اثر راضیه مظفری مورد نقد و بررسی قرار گرفت. محمدرضا نوری با اشاره به شعر زنان فارسی، تأکید کرد که معمولاً وقتی از شعر زنان صحبت میشود، سراغ کلیشههایی مانند فرزندآوری و حضور در آشپزخانه میروند، در حالی که شعر بزرگانی چون سیمین بهبهانی نمونهای از شعر بدون ورود به این کلیشهها است.
- تحلیل زبانشناختی نوشتار زنان توسط علیرضا میرزایی ارائه شد که به شاخصههایی مانند تفاوت در ساخت نحوی، نقش عاطفه و ساختار روایی سیال اشاره کرد.
- محمدحسین نجفی با طرح پرسشی درباره سادگی شعر، به صمیمیت و زندگیمدار بودن شعر مظفری پرداخت.
- حامد فلاحیراد به ضعفهای کتابسازی اثر اشاره کرد و نیاز به توجه بیشتر ناشران به کتابهای شعر را متذکر شد.
محمدرضا نوری: “شعر زنانه فارسی را نمیتوان با نظریههای غربی تحلیل کرد و باید نظریه ایرانی متناسب با ساحت آن نوشته شود.”
علی داوودی: “شعر خوب همیشه نو میماند و زمانی نو است که شاعر جهان خود را روایت کند.”
این جلسه با حضور شاعران و منتقدانی چون علی داودی و محمدحسین نجفی، به تحلیل عمیق شعر معاصر زنان و چالشهای پیشروی آن پرداخت.
