چگونه خداباوری در عصب مغز انسان جای گرفته؟ تجربه معنوی محصول نورونها
بررسی رابطه علوم اعصاب با باورهای دینی و چگونگی شکلگیری تجربیات معنوی در مغز انسان از دیدگاه نوروتئولوژی و نظریههای ژنتیکی مرتبط با معنویتطلبی.
رابطه علوم اعصاب و باورهای دینی
علوم اعصاب به بررسی پایههای عصبی باور به خدا و تجربیات معنوی میپردازد. این حوزه که «نوروتئولوژی» نامیده میشود، نشان میدهد که فعالیتهای مغزی در نواحی مانند لوب فرونتال و قسمتهای میانی گیجگاهی با تجربیات دینی مرتبط هستند. نظریههای مانند «ژن خدا» اثر دین هیمر وجود ژن VMAT2 را مطرح میکنند که در تمایل انسان به معنویت نقش دارد.
- فعالیتهای عصبی همبسته فیزیولوژیک شناخت هستند، نه خالق واقعیت
- سیستم عصبی عاملی مؤثر در فرایند شناخت است
- یافتههای علوم اعصاب نمیتوانند صدق یا کذب باورهای دینی را تعیین کنند
- دینداران میتوانند این یافتهها را نشانهای از حکمت الهی بدانند
- جهان فیزیکی و فرافیزیکی انسان نظامی منسجم تشکیل میدهند
«هر شناختی که ما از جهان داریم چه مادی و چه فرا مادی حتماً از طریق سیستم عصبی و فرایندهای مغزی صورت میگیرد.»
«این فعالیتهای عصبی، همبستههای فیزیولوژیکِ شناخت ما هستند، نه خالقِ خودِ واقعیت.»
این مباحث نشان میدهد که وجود پایههای عصبی برای باورهای دینی به معنای بیواقعیتبودن آنها نیست، بلکه نشاندهنده طراحی هوشمندانه سیستم عصبی برای درک واقعیتهای مختلف هستی است.
