نساجی در تنگنای سیاست‌گذاری؛ وزارت صمت صدای صنعت را نمی‌شنود

صنعت نساجی ایران در بحران سیاست‌گذاری

صنعت نساجی ایران که یکی از قدیمی‌ترین و اشتغال‌زاترین بخش‌های تولیدی کشور محسوب می‌شود، امروز با چالش‌های متعددی روبرو شده است. این صنعت دارای زنجیره کامل از بالادست تا پایین‌دست است اما در نبود راهبری مؤثر، مزیت بالقوه آن به نقطه ضعف تبدیل شده است. عملکرد وزارت صنعت، معدن و تجارت (صمت) تحت مدیریت سید محمد اتابک نشان می‌دهد که نساجی نه تنها به اولویت سیاست صنعتی تبدیل نشده، بلکه در بسیاری از تصمیمات کلان نادیده گرفته شده است.

• بی‌ثباتی مواد اولیه: کاهش عرضه مواد پتروشیمیایی در بورس کالا و اولویت‌دهی به صادرات مواد خام
• فرسودگی ماشین‌آلات: مشکل در تأمین ارز برای واردات تجهیزات به‌روز با وجود ضرورت نوسازی صنعتی
• نقش دفتر صنایع منسوجات: عملکرد ضعیف این دفتر در ارائه برنامه عملیاتی برای نوسازی صنعت
• تأثیرات اقتصادی: افزایش قیمت تمام‌شده و کاهش قدرت رقابت در بازارهای داخلی و صفراتی
• پیامدهای اجتماعی: تهدید اشتغال گسترده به‌ویژه در شهرهای کوچک و مناطق کمتر برخوردار

فرهاد بیات، کارشناس صنعت نساجی: "صنعت قربانی تصمیمات مقطعی وزارت صمت شده است. مشکلات امروز ریشه در ضعف سیاست‌گذاری و عدم درک زنجیره‌وار از تولید دارد."

بیات تأکید می‌کند: "اگر وزارت صمت واقعاً به تولید داخل باور دارد، باید اولویت تخصیص مواد اولیه را به صنایع اشتغال‌زا بدهد. این بی‌ثباتی، هزینه تولید را به‌شدت افزایش داده است."

ادامه این روند نه تنها آینده صنعت نساجی را تهدید می‌کند، بلکه اعتبار سیاست صنعتی کشور را با چالش جدی مواجه می‌سازد. انتظار می‌رود وزارت صمت با بازنگری در سیاست‌ها و تعامل واقعی با تشکل‌های صنفی، راه‌حل‌های عملی برای نجات این صنعت ارائه دهد.