روایت خادم حسینیه از حمله اغتشاشگران در خرم‌آباد

روایت وحشت شب در خرم‌آباد و حمله به حسینیه

گزارش میدانی از شب درگیری‌ها در خرم‌آباد، جایی که تنش‌ها پس از اتفاقات خیابان رازی بالا گرفته بود. خبرنگار حاضر در صحنه، جزئیات ناآرامی‌ها و واکنش‌های متفاوت شهروندان را ثبت کرده است. در حوالی میدان امام، تلاش مردم عادی برای برقراری نظم و جمع‌آوری سطل‌های زباله از خیابان دیده می‌شد، رفتارهایی که اغلب در اخبار منعکس نمی‌شوند اما نظم شهر را حفظ می‌کنند. در ادامه مسیر به سمت کیو، جمعیت مشکوکی که برای اغتشاش آمده بودند، با پوشش و تجهیزات مشابه، فضای شهر را متشنج کردند. لیدرهای آن‌ها به دنبال ایجاد هرج و مرج و بازرسی خودروها بودند.

نقطه اوج تنش زمانی رخ داد که گروهی از اغتشاشگران به طور ناگهانی با پرتاب سنگ به سمت نیروهای انتظامی حمله کردند و باعث عقب‌نشینی اولیه آن‌ها شدند. این حملات سنگین، مردم عادی را وادار به فرار به کوچه‌ها کرد. خبرنگار حاضر، خود را در معرض خطر جدی دیده و در محاصره سنگ‌ها قرار گرفته بود. پس از فرار از منطقه خطرناک، گزارش‌ها حاکی از حمله به عباسیه بود. خبرنگار و همراهانش جزو اولین افرادی بودند که به محل رسیدند. در آنجا، ویرانی حسینیه مشهود بود؛ درب کنده شده، شیشه‌های شکسته و آثار کوکتل مولوتوف بر دیوارها باقی مانده بود.

مواجهه با خادم حسینیه

در میان ویرانی، پیرزنی که بانی و خادم حسینیه بود، در کنار پسرش حضور داشت. او که به سختی می‌توانست راه برود، از اغتشاشگران بیزاری می‌جست و می‌گفت: “اگر حسینیه می‌سوخت، او هم همان‌جا می‌سوخت.” این جمله عمیق حاوی پیوند عاطفی وی با مکان مذهبی‌اش بود و تمام ناگفته‌های آن شب را در خود جای داد.

“می‌گفت اگر حسینیه می‌سوخت، او هم همان‌جا می‌سوخت.”

“این جمله، توی دفترچه‌ام نرفت؛ رفت توی دلم؛ با بغض، با اندوه.”

ایستادگی مردم در برابر تخریب

این حادثه، نمونه‌ای از تخریب عمدی اما نافرجام بود. قصد آتش زدن کامل حسینیه وجود داشت که خوشبختانه موفق نبود. پس از رفتن مهاجمان، مردم محل آمدند و منظره تخریب را تماشا کردند. این گزارش نشان می‌دهد که گرچه شب سنگین و پر از ناامنی بود، اما واکنش مردم عادی به برهم‌زنندگان نظم، چه در جمع کردن زباله و چه در ایستادگی در برابر اغتشاشات، نشانه‌ای از مقاومت جامعه در برابر تخریب‌گری است.