عضویت ۲ استاد دانشگاه امیرکبیر در شورایعالی امور زیر بنایی حملونقل
با حکم وزیر راه و شهرسازی دو عضو هیئتعلمی دانشکده مهندسی عمران و محیطزیست دانشگاه صنعتی امیرکبیر به مدت ۲ سال عضو شورایعالی فنی امور زیر بنایی حملونقل شدند.
عضویت اساتید امیرکبیر در شورای عالی زیر بنایی حملونقل
در تاریخ ۲۵ بهمن ۱۴۰۴، با حکم وزیر راه و شهرسازی، دو عضو برجسته هیئت علمی دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست دانشگاه صنعتی امیرکبیر به مدت دو سال به عضویت شورای عالی فنی امور زیر بنایی حملونقل منصوب شدند. این انتخاب به دلیل دستاوردهای علمی، پژوهشی و مهندسی فراوان هر دو استاد صورت گرفت و نشان از ارتباط نزدیک بین دانشگاه و بخش حملونقل کشور دارد.
- ۳۱۰ مقاله ISI، ۲۲۰ مقاله کنفرانس و ۲۵ اختراع ثبتشده
- دریافت عناوین پژوهشگر و استاد برتر وزارت راه و شهرسازی
- مشارکت در تدوین آییننامههای ملی مهندسی ساختارها
- حضور در فهرست دانشمندان ۱٪ و ۲٪ برتر جهان
- تجربهٔ بیش از ۲۰ سال مشاوره در پروژههای راه، فرودگاه و راهآهن
فریدون مقدس نژاد – دستاوردهای علمی
- دکتری مهندسی عمران (راه و ترابری) از دانشگاه سیدنی (۱۹۹۷) و یک سال پسادکتری در دانشگاه وسترن سیدنی
- انتشار ۱۰ کتاب فارسی و ۲ کتاب انگلیسی توسط ناشران بینالمللی مانند Wiley و Elsevier
- ثبت ۲۵ اختراع در ایران و یک اختراع در ایالات متحده (US PATENT)
- دریافت عناوین پژوهشگر برتر (۱۳۹۶) و استاد نمونه کشوری (۱۳۹۹)
- فهرست دانشمندان ۱٪ برتر جهان (ISC) از سال ۲۰۲۱ و ۲٪ برتر جهانی (استنفورد، الزویر) از سال ۲۰۲۳
شاپور طاحونی – فعالیتهای مهندسی
- پیشکسوت هیئت علمی و مدیر بخش مهندسی و طراحی مهندسین مشاور دانشگاه امیرکبیر
- تالیف و ترجمه ۲۳ کتاب، انتشار ۳ مقاله بینالمللی و تدوین آییننامههای ملی نظیر «آییننامه جوشکاری ساختمانی» و «آییننامه طراحی پلهای فولادی»
- مشارکت در طراحی سامانههای آب زیرزمینی، سازههای بندهای انحرافی و پروژههای مقاومسازی ساختمانها، پلها و خطوط ریلی
- اجرای پروژههای نفتی‑پتروشیمیای و ساخت اسکلههای دریایی در مقیاس ملی و بینالمللی
“عضویت در این شورا نشاندهنده اعتبار علمی و مهندسی اساتید است.” – فرزانه صادق، وزیر راه و شهرسازی “همکاری مستمر دانشگاه و صنعت، کلید توسعه زیرساختهای پایدار است.” – فریدون مقدس نژاد
در پایان، این انتصاب نقطه عطفی برای ارتقاء کیفیت فنی و علمی زیرساختهای حملونقل ایران محسوب میشود و میتواند الگویی برای ارتباط مؤثر دانشگاهها با بخشهای کلاندستوری کشور باشد.



