دیوید ریف هشدار میدهد: “جشن پیروزی بر بیداری زودهنگام است – بیداری نمرده است”
دیوید ریف، نویسنده و منتقد سرسخت جنبش بیداری، معتقد است این ایدئولوژی هنوز در نهادها ریشه دوانده و مخالفانش سقوط آن را زودهنگام جشن میگیرند. او بیداری را “هیپوکندری اخلاقی و اجتماعی” مینامد.
هشدار دیوید ریف دربارهٔ پایان زودهنگام بیداری
دیوید ریف، نویسنده و روزنامهنگار سابق جنگی، در مصاحبهای هشدار میدهد که مخالفان جنبش بیداری در مورد مرگ این ایدئولوژی زودهنگام جشن گرفتهاند. او معتقد است بیداری بهطور عمیقی در نهادهایی مانند دانشگاهها، موزهها و بنیادهای خیریه ریشه دوانده و هنوز به اوج خود نرسیده است. ریف در کتابش “آرزو و سرنوشت” بیداری را به عنوان “هیپوکندری اخلاقی و اجتماعی” توصیف میکند که به نهادها آسیب میزند.
- نقد نهادهای академиی و فرهنگی: ریف اشاره میکند که انجمن تاریخی آمریکا با محکوم کردن “کشتار آموزشی” در غزه موضعی سیاسی گرفته که به نظر او غیرضروری است.
- اتهام یکساناندیشی: او محیطهای علوم انسانی را “تکصدا” میداند و معتقد است تفکر بیداری در تمام موسسات بزرگ جهانی نفوذ کرده است.
- تجربیات شخصی و جنبش ترنس: ریف با اشاره به دوران کودکی و رابطهاش با مادرش، سوزان سونتاگ، میگوید جنبش ترنس او را وادار به صحبت کرد.
- نقد بیداری شرکتی: او بیداری در شرکتهای بزرگ را “سطحی و ریاکارانه” میخواند و مثال میزند که شرکتها حاضر به قطع قرارداد با اسرائیل نشدند.
- موضع غیرحزبی: ریف خود را “منتقد ایدئولوژی آرمانشهری” میداند و با وجود مخالفت با ترامپ، برخی سیاستهای ضد بیداری او را تأیید میکند.
ریف میگوید: “این دنیایی است که در آن توهین زبانی – سوتفاهم جنسیتی، ریزتجاوز یا آسیبدیدگی از کتابی در ۱۸۲۳ – بدتر از محرومیت مادی تلقی میشود.”
او همچنین اشاره میکند: “اگر یک چیز باشد که چپ لیبرال انجام میدهد و واقعاً بیش از حد ریاکارانه است، این ادعاست که این تسلط [بیداری] اتفاق نیفتاده است.”
ریف با وجود احتمال طرد اجتماعی، بر ادامه انتقاد از بیداری که به گفته او “حساسیت بیش از حد” را بر عقلانیت ترجیح میدهد، اصرار دارد.
