چرا دولت، نه طمع، مقصر بحران مراقبت از کودکان در نیویورک است
مقالهای تحلیلی درباره بحران مراقبت از کودکان در نیویورک که نشان میدهد مقررات دولتی بیش از حد سختگیرانه عامل اصلی افزایش هزینههاست، نه طمع سرمایهداری.
بحران مراقبت از کودکان در نیویورک
این مقاله به بررسی ریشههای بحران مراقبت از کودکان در نیویورک میپردازد و استدلال میکند که مقررات دولتی سختگیرانه بهجای طمع سرمایهداری، عامل اصلی افزایش هزینههاست. نویسندگان معتقدند طرحهای سوسیالیستی شهردار جدید مانند مالیات بر ثروتمندان و مراقبت فراگیر کودکان مشکل را حل نخواهد کرد.
- نسبتهای سختگیرانه کارکنان: مقررات شهری اجازه نمیدهد یک مربی بیش از ۴ کودک زیر ۱۲ ماه یا ۶ کودک دو ساله را نظارت کند
- محدودیتهای فضای فیزیکی: هر کلاس تنها میتواند ۸ نوزاد یا ۱۰ نوپا را در خود جای دهد
- هزینههای بالای نیروی کار: حداقل دستمزد ۱۷ دلار در ساعت و پیشنهاد افزایش به ۳۰ دلار
- فرآیندهای پیچیده مجوز: نیاز به مجوز سالانه، ممیزی ایمنی و هزینههای compliance بیش از ۱۰۰۰ دلار
“به جای هدایت دلارهای مالیاتدهندگان به یک سیستم مراقبت از کودکان عمومی که با همان باتلاق مقرراتی موجود مواجه است، نیویورک باید به جایگزینهایی مانند مقرراتزدایی و اعتبارات مالیاتی فکر کند.”
نویسندگان پیشنهاد میکنند نیویورک از شهرهایی مانند هیوستون و آتلانتا الگو بگیرد که با مقررات انعطافپذیرتر توانستهاند هزینهها را کاهش دهند.
