نمایش قدرت نظامی آمریکا با ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن در بحبوحه تنشها با ایران
فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM) توانمندیهای ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن را در بحبوحه تشدید تنشها با ایران به نمایش گذاشت.

نمایش قدرت نظامی آمریکا در خاورمیانه
فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM) اخیراً با انتشار فیلمهایی از فعالیتهای ناو هستهای “USS Abraham Lincoln”، بخشی از توان نظامی خود را در منطقه به نمایش گذاشت. این اقدام در شرایطی صورت گرفت که تنشها میان ایالات متحده و جمهوری اسلامی ایران همچنان در حال افزایش است. این ناو هواپیمابر که بخشی از “آرَماندهای عظیم” تقویتشده در خاورمیانه به شمار میرود، پیش از این یک پهپاد ایرانی را که در مسیر آن پرواز میکرد، رهگیری کرده بود. CENTCOM تأکید کرده است که ملوانان این ناو برای پرتاب و بازیابی ایمن و به موقع جتهای جنگنده آموزش دیدهاند.
این ناو هستهای که هفتههای قبل به منطقه اعزام شده بود، جنگندههای F-35C و F-18 را نیز با خود به همراه آورد که توانایی هدفگیری عمیق در خاک ایران را دارند. اولین مواجهه مستقیم این ناو با تنشهای اخیر، سرنگونی یک پهپاد انتحاری ایرانی بر فراز دریای عرب بود که “به طور تهاجمی” به کشتی نزدیک شده بود. سخنگویان نظامی آمریکا اظهار داشتند که “مزاحمتها و تهدیدهای مداوم ایران در آبها و حریم هوایی بینالمللی تحمل نخواهد شد” و این “پرخاشگری غیرضروری” خطر سوءتفاهم و بیثباتی منطقهای را افزایش میدهد.
- ناو “آبراهام لینکلن” در قالب نیروی ضربتی آمریکا در منطقه مستقر شده است.
- این ناو مجهز به جتهای جنگنده پیشرفته F-35C و F-18 است.
- رهگیری یک پهپاد ایرانی توسط این ناو بر فراز دریای عرب رخ داد.
- ایالات متحده بر لزوم عدم تحمل “پرخاشگری” ایران در آبراههای بینالمللی تأکید دارد.
- این تحرکات نظامی همزمان با بالا گرفتن مذاکرات هستهای با ایران است.
“ملوانان مستقر بر روی ناو آبراهام لینکلن آموزش دیدهاند که به صورت تیمی کار کنند تا پرتاب و بازیابی ایمن و به موقع، هر بار انجام شود.”
“پرخاشگری غیرضروری ایران در نزدیکی نیروهای آمریکایی، شرکای منطقهای و کشتیهای تجاری، خطرات برخورد، سوءتفاهم و بیثباتی منطقهای را افزایش میدهد.”
این نمایش قدرت نظامی، به ویژه با توجه به حضور ناوهای دیگر و توانمندیهای آفندی موجود، نشاندهنده رویکرد قاطع آمریکا در قبال تحولات منطقهای و مسائل مربوط به برنامه هستهای ایران است و بر افزایش حساسیتهای ژئوپلیتیکی در خاورمیانه تأکید میکند.

