انتقاد تند به مدیریت توفان برفی توسط شهردار ممدانی و تأثیر آن بر جان بی‌خانمان‌ها

انتقاد شدید از سیاست‌های مدیریت بحران شهردار ممدانی

این مجموعه از نامه‌های خوانندگان به تحریریه روزنامه نیویورک پست، تمرکز شدیدی بر انتقاد از مدیریت شهردار ممدانی در پی وقوع توفان برفی مرگبار اخیر دارد که منجر به فوت ۱۷ نفر از ساکنان نیویورک شد. محور اصلی نگرانی‌ها، سیاست شهردار در قبال اردوگاه‌های بی‌خانمان‌ها و شرایط نامساعد پناهگاه‌ها است که به گفته منتقدان، مستقیماً موجب مرگ و میر افراد آسیب‌پذیر در سرما شده است. بسیاری از نویسندگان معتقدند که این فاجعه نتیجه مستقیم سیاست‌های تشویقی شهردار برای باقی ماندن بی‌خانمان‌ها در خیابان‌ها است، علی‌رغم هشدارهای مکرر نسبت به خطرات سرمازدگی. برخی خوانندگان به شدت سیاست‌های چپ‌گرایانه و “آغوش جمعی” ممدانی را زیر سؤال برده و آن را با رهبران کمونیستی گذشته مقایسه کرده‌اند، و استدلال می‌کنند که این رویکرد به جای کمک، منجر به فروپاشی نظم اجتماعی و افزایش مرگ و میر شده است. تمرکز بر این نکته است که ۱۷ نفر، از جمله ۱۳ نفر فوت شده به دلیل هیپوترمی (سرمازدگی)، قربانی این سیاست‌ها شده‌اند.

ناکارآمدی پناهگاه‌ها و پناهگاه‌های موقت

یکی از استدلال‌های کلیدی مطرح شده این است که اگرچه بی‌خانمان‌ها ترجیح می‌دهند در خیابان‌ها بمانند تا به پناهگاه‌ها بروند، این امر نشان‌دهنده یک شکست سیستمی در خود پناهگاه‌ها است. خوانندگان خواستار اصلاح اساسی پناهگاه‌های بی‌خانمان‌ها هستند، جایی که شرایط امنیتی و بهداشتی مناسبی وجود ندارد. انتقادها همچنین متوجه «بی‌تفاوتی» شهردار نسبت به رنج افراد تحت تأثیر و اولویت دادن به «حق معتادان برای زندگی در کثافت» بر «حق اساسی همه نیویورکی‌ها برای زندگی در شهری امن» است.

• افزایش یافته شدن فضاهای عمومی به دلیل توقف پاکسازی اردوگاه‌ها توسط ممدانی.
• مقایسه رویکرد فعلی شهردار با ایدئولوژی‌های مارکسیستی و بی‌توجهی تاریخی آن‌ها به جان انسان‌ها.
• اشاره به اینکه مردم دقیقاً همان چیزی را دریافت کردند که با رأی خود انتخاب کردند.
• تأکید بر اینکه پناهگاه‌های ناسالم باعث شده است افراد مرگ با سرما را بر اقامت در آنجا ترجیح دهند.

“اگر آنچه از شهردار می‌بینیم گرمای جمع‌گرایی است، پیشنهاد می‌کنم به فردگرایی خشن بازگردیم. هر چه سردتر، بهتر.”

“هیچ شفقت‌بخشی در رها کردن فردی که رنج می‌برد تا روی پیاده‌رو پوسیده شود، وجود ندارد.”

در نهایت، مجموع نظرات نشان‌دهنده خشم شدید عمومی علیه مدیریت بحران بی‌خانمان‌ها توسط شهردار ممدانی است و خواستار تغییر فوری سیاست‌ها و توجه جدی به بهبود شرایط پناهگاه‌ها برای جلوگیری از تکرار چنین فجایعی در آینده هستند.