هدف ممدانی برای حفظ بحران مهاجران نیویورک برای همیشه
گزارشها حاکی از آن است که شهردار زوهران ممدانی با لغو محدودیتهای اقامت در پناهگاهها، قصد دارد حضور مهاجران در سیستم پناهگاه شهری را دائمی کند، برخلاف تلاشهای شهردار سابق برای کاهش هزینهها.
سیاستهای شهردار ممدانی در قبال بحران مهاجران
مقاله مورد بررسی به تحلیل اقدامات شهردار نیویورک، زوهران ممدانی، در خصوص سیستم پناهگاه مهاجران میپردازد. به نظر میرسد که به جای کاهش دادن بحران مهاجرتی که از سال ۲۰۲۲ آغاز شده است، اقدامات اخیر ممدانی این وضعیت را وارد فاز دائمیتری میکند. شهردار ممدانی دستور داده است که آژانسهای خدمات بیخانمانها شروع به از بین بردن سیستم پناهگاههای موقت مهاجران کنند و ضربالاجلی برای ارائه طرحهای خود تعیین کرده است. با این حال، نکته کلیدی این است که همزمان به پناهجویان اجازه داده میشود که بدون محدودیت زمانی در پناهگاههای شهری اقامت داشته باشند و به عنوان مهمانان بلندمدت مالیاتدهندگان باقی بمانند.
برای سالها، پناهگاههای مهاجران به طور جدا از سیستم سنتی بیخانمانها عمل میکردند. شهردار سابق، اریک آدامز، با صدور دستورات اضطراری مقرراتی مانند الزام داشتن آشپزخانه در هر واحد خانوادگی را برای مدیریت سیل مهاجران دور زده بود. ممدانی قصد دارد پناهگاههای باقیمانده را کاملاً با این قوانین منطبق سازد و عملاً آنها را به پناهگاههای عادی بیخانمانها تبدیل کند.
هزینههای مالی و قانون «حق سرپناه»
از آن زمان که بحران آغاز شد، بیش از یک چهارم میلیون مهاجر وارد نیویورک شدهاند و در ماه نوامبر، ۳۱,۶۲۹ نفر همچنان در پناهگاههای شهری حضور داشتند. این افراد حدود ۳۰٪ از کل جمعیت پناهگاههای شهری را تشکیل میدهند. هزینه روزانه هر خانوار مهاجر حدود ۳۷۰ دلار است که به دلیل قراردادهای اضطراری، حدود ۱۰۰ دلار بیشتر از خانوادههای عادی در سیستم پناهگاه بیخانمانها است. بستن پناهگاههای مهاجران راهی برای ممدانی برای کاهش مشکلات بودجهای بود، اما او با ابقای نامحدود مهاجران در سیستم، این فرصت را از دست میدهد. این امر مستقیماً با قانون حق سرپناه در نیویورک در تضاد است که قول میدهد به هر فردی که درخواست کند، محلی برای خواب فوری و بدون محدودیت زمانی ارائه دهد. این حق بر اساس یک حکم رضایتنامه ۴۵ ساله است که نیاز به تأیید گروههای نظارتی مانند Coalition for the Homeless دارد.
دور زدن محدودیتهای اقامت
اریک آدامز برای ماهها تلاش کرد تا حق سرپناه برای مهاجران را تضعیف کند و در نهایت در پاییز ۲۰۲۳ توانست محدودیتهای ۳۰ و ۶۰ روزه برای اقامت بزرگسالان مجرد و خانوادهها را اعمال کند. آدامز با بستن پناهگاهها و ارائه بلیط قطار و اتوبوس به مهاجران، میلیاردها دلار از هزینههای عمومی را صرفهجویی کرد. با این حال، ممدانی در رقابتهای انتخاباتی قول داده بود که محدودیتهای اقامت مهاجران را لغو کند و به نظر میرسد این وعده را عملی کرده است. انتصاب او از مدیرعامل سابق Legal Aid، استیون بنکس (که از حامیان اصلی حق سرپناه بود)، به عنوان مشاور حقوقی شهر، این تغییر سیاست را تقویت کرد. وبسایت Legal Aid اکنون اعلام میکند که «دیگر محدودیت زمانی برای تازهواردان در پناهگاههای DHS یا پناهگاههای تازهوارد در شهر نیویورک وجود ندارد».
«ممدانی مدعی است که میخواهد سیستم پناهگاه مهاجران را پایان دهد. به طرز متناقضی، تصمیمات او خطر ماندگاری دائمی مهاجران در پناهگاهها را افزایش میدهد.»
بسیاری از مهاجرانی که از سیستم خارج شدند، به روش قدیمی «زندگی دو نفره» روی آورده و در محلههایی مانند جکسون هایتس جا خوش کرده و با مشاغل روزمزد امرار معاش میکنند. این در حالی است که سیاست ممدانی، بهرغم تمایل برخی مهاجران به خروج، اکنون مسیر را برای ماندگاری طولانیمدت در سیستم دولتی هموار ساخته است.
