مرگ تنوع، برابری و شمولیت: اولویت‌های نژادی مدارس پزشکی به پزشکان آسیب می‌زند

پیامدهای اولویت‌های نژادی در پذیرش مدارس پزشکی

کاهش اعتماد عمومی به سازمان‌های پزشکی جدی است؛ اطمینان آمریکایی‌ها به رهبران پزشکی از ۷۳٪ در سال ۱۹۶۶ به یک‌سوم در سال ۲۰۲۲ سقوط کرده است. این کاهش اعتماد ریشه در عواملی دارد که کیفیت آموزش پزشکی را زیر سؤال می‌برد. محتوای ارائه شده بر انتقادات وارد شده به اجرای سیاست‌های تنوع، برابری و شمولیت (DEI) در مدارس پزشکی تمرکز دارد، به‌ویژه پس از حکم دادگاه عالی در مورد پرونده SFFA v. Harvard در سال ۲۰۲۳ که تبعیض نژادی در پذیرش را غیرقانونی اعلام کرد. طرح دعوی اخیر علیه دانشکده پزشکی دیوید گفن در UCLA نشان‌دهنده ادامه پذیرش‌های مبتنی بر نژاد است که به زعم منتقدان، شایستگی را تضعیف می‌کند.

مهم‌ترین نگرانی مطرح شده این است که کاهش استانداردها برای یک گروه، به ناچار استانداردهای کلی آموزش پزشکی را پایین می‌آورد. این امر نه تنها پزشکانی را که ممکن است به دلیل ترجیحات نژادی پذیرفته شده باشند، با این برچسب که آیا واقعاً واجد شرایط هستند یا خیر، مخدوش می‌کند، بلکه بر همه فارغ‌التحصیلان نیز تأثیر می‌گذارد. مدارس پزشکی برای جلوگیری از شکست دانشجویانی که با استانداردهای پایین‌تر پذیرفته شده‌اند، مجبور می‌شوند برنامه‌های درسی استاندارد را رقیق کرده و محتوای چالش‌برانگیز را با فعالیت‌هایی در زمینه DEI جایگزین کنند.

• کاهش استانداردها، فارغ‌التحصیلان را برای آزمون‌های استاندارد مانند USMLE Step 1 و سایر آزمون‌های تخصصی ضعیف‌تر می‌کند.
• زمان با ارزشی که باید صرف آموزش پزشکی واقعی شود، صرف دوره‌هایی مانند “بررسی جزئیات خرد در شبیه‌سازی بالینی” یا “تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت و عدالت” می‌شود.
• این فرآیند منجر به کاهش رتبه جهانی دانشگاه‌های آمریکا در زمینه‌های علمی و تحقیقاتی شده است، به‌ویژه در مقایسه با پیشرفت‌های اخیر در آسیا.
• اصل اساسی و قدیمی پزشکی، یعنی “اول، آسیبی نرسان”، در خطر نادیده گرفته شدن قرار گرفته و اولویت‌ها به سمت فعال‌گرایی هویت حرکت کرده است.
• آسیب ناشی از این سیاست‌ها فراتر از متقاضیان نژادی خاص است و مستقیماً بر عموم مردم که گیرندگان مراقبت‌های پزشکی هستند، تأثیر می‌گذارد.

“آیا بیماران باید نگران باشند که ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی خود را در درجه اول فعالانی بدانند که افراد را به برچسب‌های هویتی تقلیل می‌دهند؟”

“تنوع، برابری و شمولیت در مدارس پزشکی نه تنها مراقبت‌های پزشکی بلکه تحقیقات را نیز تنزل می‌دهد.”

در نهایت، نویسنده استدلال می‌کند که بهبود اعتماد عمومی و حفظ استانداردهای بالای پزشکی، مستلزم حذف سیاست‌های DEI و بازگشت قاطعانه به معیارهای مبتنی بر شایستگی در تمامی مراحل پذیرش و آموزش است. فقدان شایستگی در کادر پزشکی آینده، اعتماد عمومی به سیستم سلامت را که نیازمند بالاترین سطوح صلاحیت است، به طور جبران‌ناپذیری تخریب خواهد کرد.