مرگ یک کودک دیگر به دلیل باورهای پیشروان مبنی بر لغو اداره خدمات کودکان
مادری به نام ویلیامز میگوید تلاش کرده بود مقامات را نسبت به خطرات پدر مالیک، کودک دو سالهاش که در نیویورک جان باخت، آگاه کند.
نقد سیاستهای اداره خدمات کودکان نیویورک
این مقاله به بررسی فاجعه مرگ «مالیک»، کودک دو سالهای که قربانی خشونت پدرش شد، میپردازد و ناکارآمدیهای سیستم خدمات کودکان شهر نیویورک (ACS) را زیر سوال میبرد. مادر مالیک، سیندی ویلیامز، اظهار داشته است که بارها خطر جانی که پدر مالیک، دِیوون موریسون، برای فرزندش ایجاد میکرد را به ACS، دادگاهها و پلیس هشدار داده بود، اما توجهی صورت نگرفت. مرگ مالیک پس از تحمل جراحات شدید شامل آسیب مغزی، شکستگی لگن و پارگی کبد رخ داد. داستان دلخراش مالیک نمونهای از شکستهای سیستمی در حفاظت از کودکان آسیبپذیر است، بهویژه هنگامی که این حوادث در پناهگاههای بیخانمانها رخ میدهند، مانند مورد مرگ آرون اسکلار بر اثر مسمومیت با فنتانیل در پناهگاه دیگری کمتر از یک سال پیش.
دوران ریاست جِس دانهوزر در ACS، که با تکیه بر ایدئولوژی «برابری» پیش رفت، با انتقاد شدید مواجه شده است. بسیاری معتقدند رویکرد این اداره، کاهش گزارشهای سوءاستفاده از کودکان و توانمندسازی والدین آزارگر برای فرار از عواقب اعمالشان بوده است. این موضوع نگرانیهایی را در مورد تشویق به سکوت توسط کارکنان مدارس و تلاش برای محدود کردن گزارشهای ناشناس از آزار و اذیت، که روش اصلی اطلاعرسانی در مواردی مانند گرسنگی دادن به پسران توسط مادرشان بوده، دامن زده است.
- کاهش گزارشدهی: دانهوزر از کاهش گزارشهای معلمان به عنوان یک موفقیت یاد کرده بود، در حالی که بسیاری از کودکآزاریها از طریق همین گزارشهای ناشناس کشف میشوند.
- برنامه CARES: این برنامه که خانوادهها را از «تحقیقات» خارج کرده و به سمت خدمات حمایتی هدایت میکند، باعث شده است که فعالیتهای مجرمانه و سوءمصرف مواد، که مستقیماً متوجه کودکان نباشد، لزوماً منجر به تحقیق نشود.
- پنهانکاری آمار: منتقدان ادعا میکنند که کاهش ادعایی در تلفات سوءرفتار، صرفاً به دلیل کاهش تعداد پروندههایی است که توسط ACS بررسی شدهاند، نه بهبود ایمنی کودکان.
- نگرانی از لغو کامل سیستم: گزارشها حاکی از آن است که برای جایگزینی دانهوزر، افرادی با دیدگاههای «لغوکننده» (Abolitionist) که خواهان حذف کامل سیستم رفاه کودک هستند، در نظر گرفته شدهاند.
- تأثیر سیاستهای شهردار: مواضع شهردار جدید در مورد سوءمصرف مواد مخدر نگرانکننده است؛ چرا که تا ۹۰٪ خانوادههای درگیر با سیستم رفاه در سراسر کشور با اختلال مصرف مواد دست و پنجه نرم میکنند.
«من برای پسرم جنگیدم. من ACS، دادگاهها، پلیس را هشدار دادم. همه را. اما حالا صدای من را میشنوید؟ حالا صدای من را میشنوید؟»
به گفته یکی از کارکنان ACS، این اداره «آبمیوه سمی» سیاستهای بیداری (woke) پیرامون نژاد و طبقه را نوشیده است.
در نهایت، مقاله تأکید میکند که وظیفه ACS جمعآوری تمام اطلاعات و تصمیمگیری در مورد نحوه اقدام است، نه سرکوب گزارشها. با توجه به این شکستها، آینده کودکان آسیبپذیر نیویورک در هالهای از ابهام قرار دارد، بهویژه اگر سیاستهایی اتخاذ شوند که مسئله سوءمصرف مواد مخدر را صرفاً یک انتخاب شخصی بدانند.
