فشار سازندگان نیویورک برای مقابله با دستور کار شهردار مامدانی
بررسی این موضوع که آیا صنعت املاک تجاری نیویورک از نفوذ خود برای مقابله با سیاستهای شهردار مامدانی و نجات شهر استفاده خواهد کرد یا خیر.
قدرت املاک در برابر سیاستهای شهردار نیویورک
مقاله حاضر به بررسی نقش حیاتی صنعت املاک تجاری در شهر نیویورک و سکوت نسبی این گروه در برابر برنامههای شهردار زوهرا ن مامدانی میپردازد. به نظر میرسد که «پارتنرشیپ برای نیویورک سیتی» تحت رهبری استیو فولاپ آماده به چالش کشیدن آنچه که نویسنده آن را «دستور کار سوسیالیستی عوامفریبانه» مامدانی میخواند، است. با این حال، نویسنده نگرانی اصلی خود را متوجه بزرگترین تولیدکننده درآمد مالیاتی شهر، یعنی بخش املاک، به ویژه املاک تجاری، میداند. توسعهدهندگان و مالکان باید اعتراض خود را در برابر پیشنهادهای مامدانی برای افزایش مالیات بر شرکتها و افراد ثروتمند با صدای بلندتری بیان کنند.
این افزایش مالیاتها میتواند منجر به کاهش فعالیت شرکتها و عدم تمدید قراردادهای اجاره شود، که به نوبه خود ضربهای غیرمستقیم اما مهلک به کسبوکار املاک تجاری وارد میآورد. در حالی که مالیات بر املاک بخش عمدهای از درآمد شهرداری را تأمین میکند (حدود نیمی از کل مالیاتها با رقم ۳۷ میلیارد دلار در سال گذشته)، افزایش مالیات بر شرکتها ممکن است درآمد مالیات بر املاک را کاهش دهد. این درآمدهای مالیاتی برای پرداخت حقوق و مزایای ۲۸۰,۰۰۰ کارمند شهری از جمله پلیس نیویورک و کمک به بودجه بهبود سرمایه مترو متروپولیتن (MTA) ضروری هستند.
سکوت پس از انتخابات و تأثیر آن بر شهر
سرمایهداران بزرگ املاک منهتن پول زیادی را صرف شکست دادن مامدانی در انتخابات کردند، اما از آن زمان به بعد «تا حد زیادی خاموش» ماندهاند. این سکوت، علیرغم این واقعیت که افزایش مالیاتهای درخواستی مامدانی میتواند وضعیت مالی شهر را به خطر اندازد و یادآور بحران ورشکستگی نزدیک به سال ۱۹۷۵ باشد.
«مالیات بر املاک — از مجوزهای اختلال در پیادهرو گرفته تا مالیات بر انتقال در فروش ملکهای میلیاردی — هزینه تمام دستمزدها و مزایای ۲۸۰ هزار کارمند شهری، از جمله پلیس نیویورک را پوشش میدهد.»
نویسنده تأکید میکند که صاحبان املاک تجاری باید از نفوذ و ثروت خود برای مقابله با این برنامه در انجمنهای عمومی، رسانهها و پشت صحنه استفاده کنند. برخی از چهرههای برجسته مانند راب اسپایر، رئیس تیشمن اسپایر (مالک راکفلر سنتر)، پیشتر اظهار کرده بودند که مامدانی به حرفهایشان گوش داده است، اما نویسنده معتقد است این کافی نیست و نیاز به موضعگیری مشخص علیه «رویاپردازی مامدانی برای مالیات بر ثروتمندان» است.
«زمان صحبتهای محتاطانه در مورد مامدانی به پایان رسیده است. سازندگان آسمانخراشهای ما باید به او بفهمانند که دیگر مرعوب نخواهند شد — و اگر او هوچول را برای تضعیف جریان نقدی که کلانشهر را زنده نگه میدارد، آزار دهد، بهای سنگینی خواهد داشت.»
چشمانداز آتی و ریسکهای تجاری
گزارشهای اخیر نشان میدهد که ۷۰٪ از رهبران کسبوکار قصد افزایش فضای املاک تجاری خود را در شهر دارند. با این حال، هرگونه افزایش جزئی مالیاتی که شهر ممکن است از شرکتها به دست آورد، در مقایسه با ضربه فاجعهباری که انقباض مستأجران به مالکان وارد میکند، ناچیز خواهد بود. تحلیلگران اشاره کردهاند که اگر «دولت جدید شهردار محیط تجاری ناسازگاری ایجاد کند و سرعت شکلگیری کسبوکارها را کاهش دهد یا باعث جابجایی کسبوکارهای موجود شود، این امر اجارهبها را کند کرده و بر ارزش املاک اداری تأثیر میگذارد.» این متن، قدرت چانهزنی صنعت املاک را به عنوان تنها اهرم فشار واقعی علیه سیاستهای مالی جاهطلبانه شهردار معرفی میکند.
