دهها دانشآموز و خانواده از پناهگاه بیخانمان نیویورک اخراج شدند – پس از درخواست ساکنان برای مداخله مامدانی
دو دوجین خانوادهٔ بیخانمان با ۳۷ کودک مدرسهای از پناهگاه شهرکویس، کوئینز، اخراج شدند؛ پس از درخواست اضطراری ساکنان و اعتراض شورا به مداخلهٔ شهردار زوهرَن مامدانی؛ پناهگاه بهسرعت برای مردان مجرد تبدیل شد.
اخراج گستردهٔ خانوادههای بیخانمان از پناهگاه نیویورک
در اواخر فوریهٔ ۲۰۲۶، ۲۵ خانوادهٔ بیخانمان شامل ۳۷ کودک بهصورت ناگهانی از پناهگاه City View Inn در Long Island City، کوئینز، اخراج شدند. این اقدام پس از تغییرات ناگهانی سیاست شهری برای تبدیل پناهگاه بهسوی پناهگاهی برای مردان مجرد صورت گرفت؛ در حالی که بسیاری از این خانوادهها بهدلیل بحران سرما و فشارهای اقتصادی بهدنبال فضای ایمنی برای خود و فرزندانشان بودند. ساکنان محلی، بهویژه هیئتمدیرهٔ Blissville Civic Association، با صدای بلندی به شهردار زوهرَن مامدانی درخواست کردند تا این اخراجها متوقف شود. در پاسخ، کاونسلویمن جولین وان (درویس کوئینز) با برگزاری تظاهرات و انتشار بیانیههای شدید، این تصمیم را «ادامهٔ سیاستهای تبعیضآمیز دوران مایکل آدامز» توصیف کرد. این ماجرا نه تنها نشاندهندهٔ بحران مسکن در شهرهای بزرگ آمریکا است، بلکه پیامدهای جدی برای تحصیلات کودکان و پایداری اجتماعی خانوادهها داشته است.
پیشزمینهٔ بحران مسکن
- رشد سریع جمعیت بیخانمان در نیویورک؛
- کمبود پناهگاههای مناسب برای خانوادهها؛
- تمایلات به استفاده موقت از پناهگاهها برای گروههای خاص (مثلاً مردان مجرد)؛
- فشارهای آب و هوایی سرما که نیاز به تعبیه بسترهای اضطراری را افزایش میدهد.
واکنش مقامات و ساکنان
- شهرداری با بیانیهای توضیح داد که تغییر بهمنظور «افزایش ظرفیت بسترهای کممانع» بوده؛
- مجلس شهرکویس و شورای ساکنان با تظاهرات و درخواست رسمی به مامدانی فشار آوردند؛
- مقامات خدمات اجتماعی (DSS) مورد انتقاد شدید قرار گرفتند که "بهطور بیرحمانهٔ ۳۷ کودک را از محل سکونتشان بیرون میسازد".
پیامدهای آموزشی
- بسیاری از کودکان مجبور به ترک مدرسه در میانهٔ سال تحصیلی شدند؛
- برنامههای حملونقل مدرسه (busing) و کارتهای OMNY برای دانشآموزان بزرگسال بهسرعت اجرا شد؛
- نگرانی دربارهٔ تداوم تحصیل و روانسختی کودکان در اثر این اخراجها.
مسیرهای پیشنهادی
- ایجاد پناهگاههای ترکیبی با بخشهای جداگانه برای خانوادهها و مردان مجرد؛
- برنامهریزی پیشگیرانه برای انتقال موقت کودکان به مدارس نزدیک؛
- تقویت مشارکت جامعه محلی در تصمیمگیریهای شهری؛
- پیگیری حقوقی برای تضمین حق سکونت و تحصیل کودکان.
“متوقف کنید این شیوههای غیرانسانی دوران مایکل آدامز؛ کودکان باید در جامعهٔ خود بمانند و نه بهسرعت بهجای دیگری منتقل شوند.” – جولین وان
“ما باید نه تنها بسترهای خواب، بلکه مسیرهای آموزشی و حمایتهای اجتماعی را برای این خانوادهها فراهم کنیم.” – نمایندهٔ Blissville Civic Association
در پایان، این واقعه نشان میدهد که بحران بیخانمانی نه تنها یک مشکل مسکن، بلکه یک چالش جامعنگرانهٔ انسانی است که نیاز به راهکارهای چندجانبه و دارد تا از تکرار چنین اخراجهای ناسازگار جلوگیری شود.
