گرینلند درخشان: دانمارکی‌ها که پس از سقوط بمب‌افکن هسته‌ای آمریکا در ۱۹۶۸ پاک‌سازی کردند، می‌گویند تشعشعات باعث سرطانشان شد

سقوط بمب‌افکن هسته‌ای در گرینلند و پیامدهای آن

در ژانویهٔ ۱۹۶۸، یک بمب‌افکن B‑52 Stratofortress حامل چهار بمب هیدروژنی در خلیج شمالی (North Star Bay) نزدیک پایگاه هوایی ثول، دچار حریق شد و سقوط کرد. اگرچه بمب‌ها منفجر نشدند، ولی پوشش‌های خارجی آن‌ها منفجر شد و پلوتونیوم سلاح‌دار به صورت ذرات ریز در هوا منتشر شد. حدود هزار نفر از مردم شهروند دانمارکی به‌عنوان داوطلب در عملیات «یخ تاج‌دار» (Operation Crested Ice) مشارکت کردند تا برف و یخ آلوده را جمع‌آوری و در مخازن بزرگ ذخیره کنند.

سال‌ها پس از این حادثه، دو نفر از شرکت‌کنندگان اصلی، جفری کارسول و هینز اریکسن، ادعا کردند که به‌دلیل تماس طولانی‌مدت با این مواد رادیواکتیو، به سرطان‌های گوارشی و کلیوی مبتلا شده‌اند. آن‌ها با مراجعه به دادگاه فدرال نیویورک، درخواست جبران خسارت از دولت آمریکا داشتند، اما پرونده‌شان تاکنون به تصمیمی نهایی نرسیده است.

نکات کلیدی

• سقوط B‑52 در سال ۱۹۶۸، انتشار پرتوانیوم به‌صورت ذرات ریز
• مشارکت حدود ۱۰۰۰ شهروند دانمارکی در پاک‌سازی
• ادعای سرطان‌های معده، مری و کلیه توسط دو بازمانده
• درخواست جبران خسارت از دولت آمریکا و رد اولیه دادگاه
• عدم پذیرش ادعای سرطان توسط کارشناسان پزشکی دادگاه

“ما با اعتماد به‌نفس به آمریکا کمک کردیم، اما حالا باید برای حق خود مبارزه کنیم، حتی اگر این کار به‌سرعت منجر به خستگی شود.” – جفری کارسول

“اگر حقیقت را بازگو کنیم، شاید دیگران هم برای ایمنی خود گام‌های موثر بردارند.” – هینز اریکسن

در نهایت، این ماجرا نشان می‌دهد که آسیب‌های بلندمدت زیست‌محیطی و بهداشتی حوادث هسته‌ای می‌توانند سال‌ها پس از وقوع به‌صورت بیماری‌های جدی ظاهر شوند و ضرورت بررسی دقیق‌تر و حمایت از قربانیان را برجسته می‌کند.