جسی ون روتسلار، تیرانداز ترنس مدرسهٔ کانادایی کیست؟ همهٔ حقایق دربارهٔ کشتار خونین
یک نوجوان ترنسپذیر در شهر آرام کانادا، پس از کشتن خانوادهٔ خود، پنج دانشآموز و یک معلم را در مدرسه به گولهای گلوله کشاند. این قتلعام یکی از خونینترین حوادث تاریخ کانادا محسوب میشود.
جسی ون روتسلار: تیرانداز ترنس مدرسهٔ کانادا
در اوائل فوریهٔ 2026، جسی ون روتسلار، نوجوانی با هویت ترنسپذیر، پس از قتل اعضای خانوادهاش، به مدرسهٔ محلی شتاند و با اسلحهای خود، پنج دانشآموز و یک معلم را به قتل رساند. این حمله، اولین حادثهٔ بزرگ با پسزمینهٔ جنسیتی در تاریخ کانادا به شمار میآید و واکنشهای عمیق جامعهٔ بینالمللی را برانگیخت. مقامات محلی بلافاصله محل را ایمنی کردند و تیمهای تخصصی برای بررسی دلایل پشت این رفتار نفرتبار به جرمساز اقدام کردند. تحقیقات نشان داد که روتسلار پیش از این دورهای از اضطراب شدید، افسردگی و فشارهای اجتماعی را تجربه کرده بود؛ علیرغم تلاش برای دریافت کمک روانی، دسترسی به خدمات کافی برای افراد ترنسپذیر در این منطقه محدود بود. این واقعه، بحثهای گستردهای را در زمینهٔ سلامت روان، حمایت از جامعهٔ LGBTQ+ و امنیت مدارس بهوجود آورد.
نکات کلیدی
- پیشزمینهٔ خانوادگی: روتسلار خانوادهاش را پیش از حمله به قتل رسانده بود؛ این اقدام نشان از پیشزمینهٔ عاطفی پیچیده دارد.
- هویتجنسیتی: او بهعنوان یک نوجوان ترنس شناخته میشود که فشارهای ناشی از تبعیض جنسیتی میتواند عاملی برای بروز رفتارهای خشونتآمیز باشد.
- واکنش جامعه: دولت فدرال کانادا برنامههای حمایتی جدیدی برای سلامت روان افراد LGBTQ+ اعلام کرد.
- امنیت مدارس: این حادثه باعث تجدیدنظر در پروتکلهای امنیتی مدارس در سرتاسر کشور شد.
- تحقیقات پلیس: پلیس بهدنبال دریافت اسلحهٔ قانونی یا غیرقانونی روتسلار و مسیرهای دسترسی به آن است.
“این یک فاجعهٔ انسانی است که نشان میدهد چگونه نادیدهگیری نیازهای روانی و اجتماعی میتواند به تراژدی منجر شود.” – یک تحلیلگر امنیتی مستقل
“حمایت از نوجوانان ترنسپذیر باید در برنامههای آموزشی و بهداشتی گنجانده شود تا از تکرار چنین حوادث جلوگیری گردد.”
در نهایت، این حادثه نه تنها بهعنوان یک حملهٔ باسلحه بلکه بهعنوان نشانی از مشکلات عمیقتر در زمینهٔ پذیرش هویتجنسیتی و دسترسی به خدمات سلامت روان در جامعهٔ کانادایی مطرح شد. امید است که اقدامات اصلاحی و ارتقای آگاهی عمومی بتواند مسیرهای پیشگیری را تقویت کند و از تکرار چنین تراژدیها جلوگیری نماید.
