پیروزی تاکتیکی تهران در تحمیل خواسته‌های مذاکراتی به روایت وال‌استریت ژورنال

تحلیل رویکرد مذاکراتی ایران از منظر وال‌استریت ژورنال

روزنامه وال‌استریت ژورنال تحلیلی از استراتژی مذاکراتی ایران ارائه داده است که بر محوریت تاکتیک‌های فشار و بازی‌های گمراه‌کننده برای پیشبرد اهداف خود در میز مذاکرات متمرکز است. این تحلیل اشاره دارد که انصراف ایران از نشست‌های برنامه‌ریزی‌شده در ترکیه و تلاش برای برگزاری گفت‌وگوهای محدودتر در عمان، نمونه‌ای از «قواعد سختگیرانه» و روش‌های مرسوم جمهوری اسلامی در فرآیندهای دیپلماتیک محسوب می‌شود. این حرکت با هدف ایجاد نوعی عدم قطعیت و برهم زدن تمرکز طرف‌های مقابل صورت می‌گیرد تا ایران بتواند در فضایی کنترل‌شده‌تر، مطالبات خود را با قدرت بیشتری مطرح سازد. این استراتژی بر این فرض استوار است که بازی با زمان و مکان مذاکرات می‌تواند بر وزن و اهمیت حرف نهایی ایران بیفزاید.

تحلیلگران وال‌استریت ژورنال بر این باورند که تهران با استفاده از این تاکتیک‌ها، به دنبال دستیابی به پیروزی‌های کوچک تاکتیکی است که در بلندمدت به پذیرش شروط مد نظرش منجر شود. تغییر مکان و نوع برگزاری مذاکرات (از نشست‌های چندجانبه به گفت‌وگوهای دو یا محدودتر) نشان می‌دهد که ایران مایل است شرایط را بر اساس نفوذ منطقه‌ای و اهداف استراتژیک خود تنظیم کند، نه بر اساس میزبانان یا چارچوب‌های از پیش تعیین‌شده توسط طرف‌های دیگر. این رویکرد، یک بازی پیچیده روان‌شناختی و دیپلماتیک تلقی می‌شود که هدف اصلی آن، اعمال فشار غیرمستقیم است.

• تاکتیک‌های گمراه‌کننده: استفاده از تغییرات ناگهانی در برنامه مذاکرات برای ایجاد سردرگمی در طرف مقابل.
• تمرکز بر دیدارهای محدود: تلاش برای گفتگو در چارچوب‌هایی که ایران بر آن کنترل بیشتری داشته باشد، مانند رایزنی‌های محدود در عمان.
• اعمال نفوذ از موضع قدرت: هرگونه تغییر در زمان‌بندی مذاکرات به عنوان اهرمی برای به کرسی نشاندن خواسته‌های اصلی ایران تلقی می‌شود.
• استفاده استراتژیک از مکان: انتخاب عمان به عنوان بستر مذاکرات، نشان از ترجیح فضایی دارد که کمترین مداخله خارجی در جریان مذاکرات صورت گیرد.

وال‌استریت ژورنال اشاره می‌کند: «حرکت ایران برای انصراف از نشست ترکیه و تمایل به گفت‌وگوهای محدود در عمان، دقیقاً از دستورالعمل همیشگی قواعد سختگیرانه این نظام برای ایجاد اهرم فشار استخراج شده است.»

یک کارشناس سیاست خارجی اظهار داشته است: «این حرکت تاکتیکی، تهران را قادر می‌سازد تا بار دیگر صحنه را بر اساس قواعد خود شکل دهد و امیدها به یک توافق سریع را به تعویق اندازد.»

در مجموع، تحلیل ارائه شده بر این موضوع تأکید دارد که استراتژی ایران در حوزه دیپلماسی مبتنی بر عدم تقارن و استفاده هوشمندانه از موقعیت‌های ژئوپلیتیکی برای تعریف مجدد دستور کار مذاکرات است. این تاکتیک‌ها، هرچند ممکن است در کوتاه‌مدت مناقشه‌برانگیز باشند، اما به زعم تحلیلگران، ابزاری برای حفظ ابتکار عمل در برابر قدرت‌های جهانی است.