نقد و بررسی فیلم «قایق سواری در تهران» در جشنواره فیلم فجر

تحلیل فیلم «قایق سواری در تهران»

فیلم سینمایی «قایق سواری در تهران» به کارگردانی صدرعاملی، به عنوان اثری که در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر رونمایی شد، مورد توجه اهالی رسانه قرار گرفت. این اثر هنری روایتگر داستانی است که مرز میان کمدی موقعیت و درام نوستالژیک را در هم می‌آمیزد و تلاش می‌کند تا با خلق موقعیت‌های طنزآمیز، مخاطب را درگیر کند. با اینکه فیلم توانسته لحظاتی برای لبخند زدن فراهم آورد، اما منتقدان معتقدند که اثر نتوانسته به عمق کافی در شخصیت‌پردازی دست یابد و صرفاً به سطوح بیرونی و موقعیتی اکتفا کرده است. این فیلم به نوعی تداعی کننده فضای تهران قدیم و تلاقی آن با حال و هوای معاصر است.

ساختار روایی و اجرای صحنه‌ها

فیلمنامه‌ی «قایق سواری در تهران» بر پایه تقابل‌ها و تضادهایی شکل گرفته که لازمه‌ی ایجاد یک کمدی موقعیت موفق است. با این حال، این عدم نفوذ به لایه‌های عمیق‌تر روانی کاراکترها، باعث شده است که اثر بیشتر به سمت یک ملودرام سبک متمایل شود تا یک درام اجتماعی عمیق. نقدها حاکی از آن است که کارگردان بیشتر تمرکز خود را بر زیبایی‌شناسی بصری و قاب‌بندی‌های خاص گذاشته تا انسجام درونی قصه.

• فیلم از فضای نوستالژیک تهران به عنوان پس‌زمینه‌ای برای روایت استفاده می‌کند.
• موقعیت‌های کمیک فیلم، اگرچه لحظاتی سرگرم‌کننده ایجاد می‌کنند، اما تأثیر ماندگاری ندارند.
• ورود فیلم به بستر جشنواره فیلم فجر فرصتی مغتنم برای دیده شدن است.
• لحن کلی فیلم در نوسان بین گرایش‌های شاد و لحظات تأمل‌برانگیز قرار دارد.

«قایق‌سواری در تهران» میان کمدی موقعیت و درامی نوستالژیک در نوسان است و تلاش‌های آن در خلق موقعیت‌های کمیک، هرچند لبخند می‌آفریند، اما در نفوذ به عمق شخصیت‌ها موفق نیست.

-اهالی رسانه در انتظار تماشای آخرین ساخته صدرعاملی در جشنواره بودند تا درباره این کار جدید او قضاوت کنند.

در نهایت، «قایق سواری در تهران» اثری است که تلاش کرده با تکیه بر خاطرات و فضاهای آشنا، تماشاگر را جذب کند، اما نیاز به عمق‌بخشی بیشتری در جنبه‌های ساختاری و شخصیتی دارد تا بتواند فراتر از سطح باقی بماند.