جشنواره فجر محلی برای التیام است، نه شادی سطحی/ فیلم «حاشیه» و گسترش حاشیه‌نشینی

جشنواره فجر: التیام‌بخش در برابر شادی سطحی

محمد علیزاده‌فرد، کارگردان فیلم «حاشیه»، در حاشیه هفتمین روز چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر، در ویژه‌برنامه «فولوفوکوس» حاضر شد و دیدگاه‌های خود پیرامون این رویداد سینمایی و اثر جدیدش را بیان کرد. او تأکید کرد که جشنواره فجر برای او بیشتر محلی برای التیام و پردازش مسائل عمیق جامعه است تا صرفاً بستری برای «شادی سطحی». این موضع‌گیری نشان‌دهنده رویکرد جدی‌تر او به سینما به عنوان ابزاری برای بازتاب واقعیت‌های اجتماعی، به‌ویژه مسائلی مانند حاشیه‌نشینی است.

فیلم «حاشیه» که در این جشنواره به نمایش درآمد، مستقیمی به مسئله گسترش سکونتگاه‌های غیررسمی و تأثیرات بحران‌های اقتصادی بر ایجاد این پدیده‌ها در جامعه می‌پردازد. علیزاده‌فرد توضیح داد که چرا این موضوع خاص را برای پرداخت سینمایی انتخاب کرده و چگونه تلاش نموده تا تصویری واقعی از این چالش اجتماعی به تماشاگر ارائه دهد. او همچنین به انتخاب بازیگر اصلی، هادی کاظمی، برای ایفای یک نقش جدی اشاره کرد که تصمیمی آگاهانه برای شکستن کلیشه‌ها و نمایش توانایی‌های این بازیگر در نقش‌های غیرکمدی بوده است.

نکات کلیدی مطرح شده در نشست عبارتند از:

• تمرکز فیلم «حاشیه» بر تأثیرات فشارهای اقتصادی بر افزایش حاشیه‌نشینی در شهرها.
• ارزیابی جشنواره فجر به عنوان فضایی برای پرداختن به دغدغه‌های جدی اجتماعی، نه صرفاً سرگرمی.
• تلاش برای ارائه تصویری متفاوت از هادی کاظمی در نقشی جدی و غیرمنتظره.
• اشاره به حواشی پیرامونی فیلم و موضع کارگردان نسبت به آن‌ها.

«جشنواره فجر محلی است برای بیان دردها و التیام زخم‌های جامعه، نه محلی برای جشن و سرورهای بی‌محتوا.»

کارگردان «حاشیه» در بخش دیگری از سخنان خود به حاشیه‌هایی که پیرامون فیلم و جشنواره شکل گرفته بود نیز پرداخت و موضع خود را در قبال این حواشی شفاف‌سازی کرد. به نظر می‌رسد هدف اصلی این اثر، بیش از هر چیز، جلب توجه به بحران مسکن و نابرابری‌های اجتماعی است که ریشه در معضلات اقتصادی دارند.

«ما می‌خواستیم نشان دهیم که چگونه فقر اقتصادی، لایه‌های جدیدی از حاشیه‌نشینی را در اطراف شهرهای ما ایجاد می‌کند که نیازمند نگاهی جدی و همدلانه است.»

در نهایت، حضور علیزاده‌فرد در این برنامه فرصتی فراهم آورد تا دیدگاه‌های یک فیلمساز متعهد نسبت به مسئولیت هنر در قبال مسائل روز جامعه، به ویژه از طریق بازنمایی رنج‌های طبقات فرودست، مورد تأکید قرار گیرد. این فیلم تلاشی است برای ثبت تصویری از واقعیت‌هایی که اغلب پشت زرق و برق شهری پنهان می‌مانند.